Tempel van Aphrodite

Temple of Love

2011-10-23T19:54:00.000+02:00

Naiyah vroeg me overlaatst in een mailtje of ik zin had om "Temple of Love", een historische fictie roman over Sappho (door Laura Britton - pseudoniem voor Laurelei Black) van haar te lenen en te lezen, omdat zij momenteel nog geen tijd had om eraan te beginnen. Aangezien ik de historische reeks van Diana Gabaldon net uit had en wel zin had in iets nieuws, spraken we af dat ze het boek zou meenemen tijdens de volgende covenbijeenkomst. Woensdag ben ik erin beginnen lezen en ik was meteen betoverd door het boek.

Het boek begint met een voorwoord, een warme oproep tot ons mede-priesteressen om de Tempel van Aphrodite te herbouwen. Wanneer het verhaal begint, wordt je zonder moeite getransporteerd naar het oude Griekenland, met zijn eigen kijk op de samenleving, zijn eigen man-vrouw patronen. Laurelei's gedetailleerde beschrijvingen laten je zonder moeite in een mentale film stappen waarin de personages en hun omgeving tot leven komen. Haar beschrijving van het orakel van Delphi, de Pythia en haar trance, en wat later in het boek het heiligdom van Aphrodite op Lesbos is waarlijk magisch. Dit rechtstreeks mogen aanschouwen vervult mij als priesteres van Aphrodite met een innerlijke opwinding, nieuwsgierigheid, eerbied, achting en respect voor de wereld die Laurelei tot leven heeft gewekt.

Het boek neemt je verder mee doorheen de kinder- en jeugdjaren van Sappho. Van de dood van haar biologische moeder, tot de komst van haar stiefmoeder die zelf opgeleid is geweest in het Tempelcomplex en de opleiding tot priesteres die Sappho uiteindelijk zelf krijgt in de Tempel. Het boek is doordrongen van rituelen, ceremonieën, trances... allemaal haarfijn beschreven zodat je het vanaf de eerste rij kan ervaren. Enorm boeiend allemaal!

De heilige prostitutie wordt uitgebreid besproken wanneer Sappho het pad van de hierodule gaat bewandelen. Als hetaera krijgt zij de kans om samen met haar bewonderaar en minnaar de middelandse zee rond te trekken en te leren. Op symposia worden haar gedichten en liederen bekend. Nadat Sappho terugkeert naar de Tempel wordt zij verliefd en zwanger. Op dat moment ligt ook haar vader op sterven en neemt het verhaal een diepgaande emotionele wending, waarin haar minnaars zich tegen elkaar keren en Sappho veel pijn en verdriet te verwerken krijgt. De manier waarop Sappho uiteindelijk haar dood vindt, in de armen van Aphrodite heeft mij bijzonder geraakt, want dit had ik echt niet verwacht.

Alle lof voor Laurelei, die dit boek geschreven heeft met kennis van zaken over de antieke wereld. Als je haar een beetje kent kan je echter zonder moeite ook haar eigen ideeën over het priesteressenschap doorheen de regels van het boek terugvinden. Inspirerend en zeker een aanrader!

Liefs,
Anthea

Mighty Aphrodite

2011-09-23T15:37:00.002+02:00

Vrijdag, Aphrodite's heilige dag en vandaag ook de laatste dag van mijn vakantie die ik alleen thuis mag doorbrengen.

Reeds vanmorgen was ik me heel bewust van Aphrodite's dag. Ik heb na het ontwaken dan ook een bad genomen en mezelf verzorgd en voor de gelegenheid mijn nieuwe oorbellen met Grieks motief, die ik op Cyprus gekocht heb, aangedaan. De voormiddag heb ik voornamelijk doorgebracht met het lezen van het boekje "Mighty Aphrodite - the Cyprian myths of the Great Goddess" dat Mireille voor mij uit Paphos heeft meegebracht. Eens te meer werd voor mij bevestigd hoe "groot" Aphrodite als "Grote Godin" was en is en hoeveel invloed zij had, niet enkel op Cyprus zelf, maar ook daarbuiten, waar zelfs het patriarchale systeem er niet in geslaagd is haar onder de knie te krijgen en de Cyprische koningin gewoon haar zin blijft doen. Geweldig! :)

Al in de Theogony van Hesiodus wordt benadrukt dat Aphrodite ouder en groter is dan de Olympiërs, een primordiale Godheid, dochter van de hemel (Ouranos) en de aarde (Gaia), geboren uit de wateren van de oceaan. "Liefde" als de drijvende kracht achter de evolutie, de voortplanting en de vruchtbaarheid. Ze was in alle aspecten superieur aan de Goden van de Olympus, en ze werd daar dan ook als een "vreemdelinge" onthaald en getolereerd. Maar tot op heden, heeft zij haar kracht en invloedssfeer behouden en is Cyprus nog steeds haar eiland.

De mythes rondom Aphrodite en haar geliefden weerspiegelen duidelijk de invloeden waaraan Cyprus onderhevig was, over verschillende tijdperken en culturen heen. Zo wordt Hephaistos gelinkt met de rijkdom aan kopererts dat Cyprus bezat en waar het handel in dreef. Daarnaast trouwt Aphrodite in de Cypriotische versie van de mythe uit eigen vrije wil met de kreupele Hephaistos, omdat ze denkt op die manier haar onafhankelijkheid te kunnen bewaren, terwijl in de Griekse versie Aphrodite als een gunst van Zeus aan Hephaistos wordt gegeven. All is in the eye of the beholder! Maar het lijkt me duidelijk dat hierin de krachten van het matriarchale systeem en de pogingen tot overname door het patriarchale denken duidelijk naar voor komen, en ook vanuit welke gevoelens ze handelden.
Ares werd dan weer gelinkt met het oorlogsaspect dat verloren is gegaan met de komst en integratie van Aphrodites voorgangsters Astarte en Inanna in de lokale vruchtbaarheidsgodin van Cyprus, Wanassa (Vrouwe) genoemd. Liefde en oorlog die sinds oudsher tegengesteld waren aan elkaar, maar niet zonder elkaar konden.
Adonis, als lokale vegetatiegod, nakomeling van de priester-koningen van Aphrodite's cultus, die "geofferd" werd voor het land om nieuwe vruchtbaarheid te garanderen. Zeus, die absoluut niet welkom was op Cyprus (het matriarchale systeem dat er nog niet aan dacht om zich te onderwerpen aan de patriarchale invloeden van de Griekse overwinnaars); Apollo, die als tweede God van Cyprus er wel in geslaagd is voet aan wal te zetten op het eiland en vredelievend naast de cultus van Aphrodite te bestaan, dankzij zijn beschaafdere invloedssfeer van muziek, kunst, poëzie... Boeiend allemaal!

Ook is mij nu duidelijk geworden waarom Aphrodite geen bloedoffers wou, zoals bij de andere Griekse goden vaak wel de gewoonte was. Cyprus is een enorm vruchtbaar land en de eerste mensen die er leefden hadden de vruchten die het land voortbracht maar voor het oprapen. Er was geen nood om dieren te doden, want er was voedsel in overvloed. Het offeren van dieren werd dan ook als "barbaars" gezien, iets wat niet paste in het beschaafdere en vredelievend denkkader van de volgers van de Grote Godin.

Zoals het boek in zijn conclusies formuleert zijn er van de mythes natuurlijk verschillende versies in omloop en zoals ik daarstraks al zei: "all is in the eye of the beholder". Maar de mythes geven ons wel een mooie achtergrond en in elk geval gevoelsmatige inzichten in wat er in die tijd leefde onder de mensen.

Liefs,
Anthea

Aphrodite Meditation by Elle Hull

2011-05-27T17:41:00.002+02:00

This meditation is derived from meditations I (Elle Hull) learned whilst priestess training with the Glastonbury Goddess Temple. The original meditations that inspired this meditation can be found in the book Priestess of Avalon Priestess of the Goddess by Kathy Jones.

Sit on the floor or in a chair in whatever manner is most comfortable for you. Ground, centre and relax yourself in the way that works best for you.

Envisage yourself on the shores of modern day Paphos in Cyprus. Aphrodite’s Rock is in the distance. Her birthplace. The sand is warm beneath your feet. The breeze is gentle and cooling on your face. You distantly hear sea birds who are flying, hovering, diving and playing in the sea breeze. The water of the sea is gently lapping at the shore as waves roll toward the land. There are patches of mist on the shore and across the water. Notice the scene around you and what the weather is like. As you do, you begin walking toward Aphrodite’s Rock. The mists begin to grow and thicken as you walk, seemingly swept in from the sea. Soon your vision is obscured and you can see nothing but mist and fog. These are the mists of time and we ask Aphrodite to help us walk through the mists by sounding Her name:

"Aaaaapphroooodiiiiteeeee Aaaaapphroooodiiiiteeeee Aaaaapphroooodiiiiteeeee"

As you do this notice that the mists are parting and thinning. Look past the mists now as you step into another time to the Ancient Sacred Isle of Aphrodite on which you are standing. See what you see. What does it look like? What trees and plants are there? What birds or animals do you see? What is the weather like? Take your time to notice how it feels to be on Her land and to explore this sacred place.

From the shore, you see Aphrodite’s Temple and after your explorations, you make your way to the Temple. You may find yourself walking or flying or simply transported there from wherever you were. Notice the Temple and how it looks, how it is decorated. Notice any other priestesses there. Speak with them and meet your ancient sister priestesses who have gone before you.

Eventually you make your way into the Temple’s gardens filled with beauty and bounty. Notice the flowers and trees. In the centre of the garden is Aphrodite’s fountain. Approach the fountain and look at your reflection in Aphrodite’s mirror. Sip Her waters and bathe in them if you wish.

When you finish you notice at one end the garden is a canopied pergola in which sit two thrones facing each other. One is for you. When you are ready, make your way to the pergola and sit down in one of the thrones. Rest your left hand on your knee, palm up as if holding an apple. Hold your right hand at heart level with your palm facing outward as if in blessing. Call to Aphrodite:

"Heavenly Aphrodite, in this Your holy temple I call to You and ask to come into Your presence."

Hold this invocation for a moment until you begin to feel Aphrodite emerge. Sing to Her if you wish in welcome to Her. Visualise Aphrodite coming to you and sitting down in the throne opposite you. Feel Her presence and Her beautiful aura. Listen as She speaks to you. This is your time with Aphrodite, to speak to Her, to ask Her your questions, to receive Her guidance and wisdom. Take as long as you need to be with Aphrodite.

As receiving Aphrodite’s counsel, you begin to see shining orbs of golden light coming from different directions being absorbed into Aphrodite’s body and aura causing Her to radiate even more. You see Her energy radiating toward you, into you, your heart, your body. As you feel Her energy within you, sound Her name:

"Aaaaapphroooodiiiiteeeee Aaaaapphroooodiiiiteeeee" (as many times as you wish)

As you are being filled with Her loving energy, visualise arcs of that loving energy going out to those you know who also need Her healing love and light.

When you begin to feel your focus leave and Aphrodite’s energy begin to depart, give thanks to Her:

"O Holy Queen of Heaven, Aphrodite. Thank you for the gift of Your presence in my life. Walk with me through this day. Bless, guide and protect me and all those whose paths I touch today."

As you complete this prayer, feel yourself swept on a breeze back to where you are now as you come back into yourself. When you are ready, open your eyes.

You may wish to sit and contemplate the messages received from Aphrodite. You may also wish to write down your experience and these messages in a journal.

Aphrodite Meditation by Elle Hull is licensed under the Creative Commons Attribution-Non-Commercial-NoDervis 2.0 UK: England & Wales License. To view a copy of this license, visit
http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/uk/ (layman’s terms) or http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/uk/legalcode (lawyer's terms)

De drum: het heilige instrument om de Godin en het leven te eren

2011-03-01T19:39:00.005+01:00

Naar aanleiding van het vorige filmpje dat ik heb gepost ivm de documentaire die in de maak is over Aphrodite van Cyprus, ben ik wat verder beginnen zoeken. In het filmpje zie je namelijk een groepje vrouwen op drums spelen. De groep noemt zich Ma Gaia (http://magaiaframedrummers.com/) en is een groep uit Cyprus die het oude gebruik van het "frame drumming" in ere wil herstellen om zo het leven en de Godin te eren.
Via google kwam ik op onderstaande tekst, die aangeeft waarom het drummen zo een belangrijke plaats innam in oude cultussen en ceremonieën. Heel interessant om te lezen!

Misschien een ideetje om deze dames eens te contacteren voor PaGE 2012? :)

Frame Drum Practices: Rediscovering Feminine Consciousness

In the beginning, the drummers were women. From Egypt to the Indus River Valley, from Cyprus and Crete to Greece and Rome, priestesses and worshipping women used the frame drum to celebrate their goddesses as the endlessly rhythmic energy of life. Priestesses of Inanna, Isis and Hathor, Istar, Astarte, Aprhodite, Rhea, Artemis, Demeter and Cybele… rhythmically beat their frame drums to connect humanity’s heartbeat to the rhythm of the cosmos, celebrating the miracle of creation in sacred rituals.

It was a time when the earth itself was revered as the Great Mother of All That Is and all that was, pulsated in union. It was a time when women were in harmony with themselves, when their bodies were considered a microcosmic reflection of the profound energies of the earth and heavens.

Recent archaeological excavations and scientific investigations into prehistory reveal a wealth of information suggesting that there is a significant vein of feminine wisdom at the core of western civilization. Thousands of images of the Divine Feminine have been discovered at sacred sites where she was once worshipped, revealing the frame drum as the musical and psychic centre of these rituals. It is one of the oldest known sacred ritual instruments, its earliest appearance on a shrine wall in ancient Anatolia (present-day Turkey) from the 6th millennium B.C. The number of figurines playing the frame drum that were unearthed on Cyprus is staggering, as the drum was at the core of all religious practices and rituals. It was a medium of communication and spirituality, and a way of exploring the human consciousness in connection to the surrounding world.

It is an ancient thought that rhythmic sound is at the root of all creation, that matter is structured by sound and that life is rhythm. Modern scientific research seems to concur that our bodies are expressions of energetic fields of vibrations; from the pulse of our hearts to the rhythms of our breathing and the patterns of our speech, we are truly rhythmic beings.

We are conceived to the pulse and born into a rhythmic world. The sound of the drum has represented this primordial pulse of creation since the beginning of human ritual. The sound of the frame drum echoes this cosmic beat along with the first sound that we hear in the womb - the pulse of our mother’s blood. Our bodies and consciousness took form to this sound. This powerful sound draws us back to our earliest stirrings of awareness and is why drumming has been used in shamanistic, religious and transformative rites since Paleolithic times.

Entraining to the sound of the frame drum can return us to the pre-socialized, unconditioned and balanced state of awareness we experienced in the womb. It is time-tested, powerful trance-inducing instrument that gives us a means of creating peace and wisdom within ourselves. Frame drums were eliminated from early Christian, Islamic and Hebrew worship because of their association with the divine feminine - the goddess.

MA•GAIA is a non-profit making company dedicated to the study and revival of women’s frame drumming tradition in Cyprus, through workshops, presentations, concerts and exhibitions. Its formation has been inspired by the work of Layne Redmond, percussionist, teacher, drum historian and author of When the Drummers Were Women. Acting as a bridge between the Women Drummers of Past and Present, MA•GAIA is currently recovering this joyful and uplifting spiritual heritage which aligns us with the natural rhythms of life and invites feminine consciousness back into our culture.

Bron: www.myspace.com/womenframedrumming/blog/485324521

Hemera Aphrodites

2011-02-18T18:27:00.003+01:00

Het is vandaag weer vrijdag. Aphrodite's heilige dag. Op de Thiasos-groep van Laurelei werd vandaag dit filmpje gepost. Het is een stukje van de eerste documentaire in de maak over Aphrodite van Cyprus. Ik heb al een hele tijd moeite om me te focussen op mijn spirituele band met mijn Godin, maar door het filmpje te zien, kwamen de herinneringen terug en het gevoel dat ik kreeg tijdens mijn reis naar al die heilige plaatsen op Cyprus. Ik kreeg het er helemaal warm van. De energie die op dat eiland hangt is helemaal doordrongen van Aphrodite. Onbeschrijflijk mooi. Ik hoop er een van de komende jaren zeker nog eens terug te gaan.

Aphrodite in de reclame

2010-11-06T18:20:00.001+01:00

Vandaag werd dit reclamespotje gepost op de Thiasos-groep. Het gaat om reclame voor granaatappelsap van POM waarin Aphrodite de hoofdrol speelt. De link is duidelijk aangezien granaatappel één van Aphrodite's heilige vruchten is. Ik vind het alvast een mooi reclamefilmpje en het doet me plezier om te zien dat Aphrodite nog steeds een plaats heeft in onze hedendaagse cultuur.

De granaatappel is één van de oudste, bekende vruchten uit het Middellandse Zeegebied. Op oude schilderijen werd hij vaak afgebeeld als symbool voor vruchtbaarheid, diversiteit in eenheid, zinnelijke liefde, onsterfelijkheid en passie. Het was de favoriete boom van de Griekse Godin Aphrodite, volgens de legende door haar voor het eerst geplant op Cyprus.

Het oudste bewijs hiervoor is een Mesopotamische vaas uit de 4e eeuw voor Chr., gewijd aan Astarte, voorloopster van Isis en Aphrodite. De godin van liefde en verleiding werd steeds begeleid door granaatappels.

Sappho's gedichten

2010-03-19T15:45:00.010+01:00

Sappho was een lyrische dichteres uit het antieke Griekenland. Over haar leven is weinig geweten. Ze moet omstreeks 630 voor Chr. geboren zijn en bereikte tussen 612 en 608 voor Chr. haar hoogtepunt. Haar sterfdatum is onbekend, maar zou ongeveer rond 570 voor Chr. moeten geweest zijn. Sappho was afkomstig van Mytilini, de hoofdstad van het eiland Lesbos. Ze was de dochter van Scamander en Cleïs. Haar familie maakte deel uit van de lokale aristocratie en was actief betrokken in de politiek van Lesbos. Als gevolg van de staatgreep op het eiland na de opstand door Pittacus, verbleef Sappho in het buitenland te Syracuse, maar uiteindelijk keerde ze omstreeks 580 voor Chr. terug naar Lesbos.

Bij haar terugkeer naar Lesbos zou Sappho een soort kostschool voor aristocratische meisjes gesticht hebben, waarin zij deze meisjes zou opleiden in muziek, poëzie en dans. Hoewel het mogelijk is dat Sappho les gaf, is dit historisch niet echt duidelijk.

De sfeer van intimiteit tussen Sappho en de meisjes in haar gedichten bezorgde haar de reputatie de vrouwenliefde aan te hangen, vandaar het woord lesbisch, letterlijk "afkomstig van het eiland Lesbos". Maar ook hier zijn zeker geen wetenschappelijke bewijzen voor. Het is ook niet duidelijk of Sappho's gedichten autobiografisch bedoeld zijn. Sappho oefende haar beroep uit tot haar dood — nog op haar sterfbed schreef zij een gedicht waarin ze haar leerlingen - als ze die had - berispte:

Want het is niet gepast dat er in een Muzen-erend huis
Geweeklaag is: dat zou niet juist voor ons zijn
(Fragment 150 vert. A. de Weerd)

Wat we zeker weten is dat Sappho een gerespecteerd lid van de Lesbische samenleving moet zijn geweest. Hoe anders zou Sappho hymnen voor de Goden hebben mogen schrijven? Zulke hymnen werden immers door koren in het openbaar gezongen, evenals haar "bruiloftsliederen".

Sappho schreef in het Aeolisch dialect van het Grieks, voornamelijk lyrische poëzie, liederen om gezongen te worden onder begeleiding van de lier. Haar werk kenmerkt zich door de verfijning van warme gevoelens. In een heel eigen stijl, getuigend van grote originaliteit, bezong zij haar eigen vrouwelijke wereld: de vertrouwelijke omgang met meisjes, muziek, feest, liefde, de natuurbeleving. De "diepste roerselen van haar ziel" wist zij zeer direct te verwoorden. Naast deze persoonlijke gedichten schreef zij ook epische poëzie, epigrammen en bruiloftsgedichten.

Er wordt soms ook gespeculeerd dat Sappho een priesteres van Aphrodite zou zijn, maar ik denk eerder dat Sappho Aphrodite als haar beschermgodin zag. Gezien de tijdsgeest van toen - de Goden waren immers alom in het dagelijks leven aanwezig - en gezien zij schreef en zong over de liefde en het huwelijk, lijkt mij dit de meest logische conclusie. Door Plato werd zij in elk geval omschreven als "de 10e muze". In die zin is haar band met Aphrodite absoluut niet vreemd.

Sappho's Hymne voor Aphrodite

Goudgetroonde, onsterfelijke Aphrodite,
dochter van Zeus, listenvlechtster, ik smeek je:
overweldig mijn hart niet met verdriet en
zorgen, machtige,

maar kom hierheen, zoals je vroeger ook deed
wanneer je mijn stem van heel ver weg vernam,
hoorde je toe, verliet je vaders gouden huis
en kwam bij mij,

zodra je wagen bespannen was. Mussen, mooi
en snel, heftig klapwiekend met hun vleugels
brachten je dwars door de hemel boven de
donkere aarde,

opeens zwermden ze uit. En jij, gelukzalige,
met een glimlach op je onsterfelijke gezicht
vroeg mij wat ik nu weer geleden had en
waarom ik je riep,

wat ik met mijn razende hart het liefste
wilde dat gebeurde. Wie moet Overreding
dit keer als geliefde bij je brengen, wie,
Sappho, wijst je af?

Nu vlucht ze nog, spoedig zal ze je volgen.
Nu weigert ze geschenken, ze zal ze geven.
Nu houdt ze niet van je, spoedig bemint zij
zelfs tegen haar wil.

Kom weer bij me, verlos mij van dit grote
verdriet, en vervul alles wat mijn hart
verlangt te vervullen en wees jij zelf
mijn medestrijdster.

In de Hellenistische tijd, ruim vijfhonderd jaar na haar dood, werden haar gedichten door de Alexandrijnse bibliothecarissen geklasseerd naar metrum (versmaat) en onderwerp. Dit resulteerde in een verzameld werk van tien boeken (negen naar metrum en één boek bruiloftsgedichten). Van dit omvangrijke werk zijn slechts enkele flarden bewaard gebleven, tot voor kort merendeels in citaten van andere schrijvers. Dit wordt onder andere verklaard doordat de Kerk, in de Middeleeuwen de belangrijkste bron van wetenschappelijke en culturele continuïteit, niet veel ophad met de lesbische reputatie van Sappho, en dat haar werk daardoor niet meer werd overgeschreven. De twintigste eeuw heeft echter een belangrijke uitbreiding van haar werk opgeleverd in de vorm van papyrusvondsten in Egypte.

Momenteel is er slechts één compleet gedicht, dat het openingsgedicht van haar verzamelde werken was en als zodanig in zijn geheel door een Hellenistische literatuurwetenschapper werd aangehaald, en zijn er een stuk of tien nagenoeg complete gedichten. De rest van de fragmenten, 200 in getal, wordt gevormd door papyrusflarden of citaten in andere auteurs (variërend van een regel of drie tot soms niet meer dan een los woord). Al met al moet worden geconstateerd dat er niet meer dan circa zestig fragmenten van twee of meer regels zijn.

Een voorstelling van Aphrodite

2009-08-21T14:53:00.003+02:00

Een tijdje terug hebben wij in de Arcadia coven het idee opgevat om onze Godinnen eens aan elkaar voor te stellen. Ieder mocht dit op zijn eigen manier doen. Over Aphrodite is er eigenlijk hopen informatie te vinden op het internet en ik zag er wat tegen op om alle mythologische en geschiedkundige informatie gelinkt aan haar en haar cultus op te sommen en uit te leggen. In plaats daarvan wou ik een meer persoonlijke kennismaking voor de andere covenleden met mijn Godin.

Ik koos er daarom voor om hen mee te nemen in een meditatie naar het Bad van Aphrodite, in Cyprus, een van haar mooiste heilige plaatsen op het eiland, waar ook een heel erg harmonieuze en helende energie hangt. Tijdens de meditatie zou Aphrodite dan de kans krijgen om zichzelf voor te stellen en daarna nog enkele woorden te richten tot de afzonderlijke covenleden.

Voor het voorstellingstekstje van Aphrodite heb ik deels gebruik gemaakt van automatisch schrift, deels ook mijn eigen beleving van haar erin verwerkt. Het resultaat vind ik best geslaagd en wil ik vandaag ook met jullie delen :)

Ik ben de Gouden Aphrodite.
Vrouwe van Cyprus,
Godin van liefde en schoonheid, seksualiteit en vruchtbaarheid.
Ik ben ouder dan de Olympiërs, maar bij hen kreeg ik mijn thuis.
Ik ben een kind van de hemel, een dochter van de zee en een zuster van de aarde.

Ik ben Aphrodite Urania, de Hemelse, die haar zegen en vruchtbaarheid doet neerdalen op de aarde. Ik ben één van de krachten die het universum doet voortbewegen, want mijn heersschappij is van alle tijden.

Ik ben Aphrodite Pandemos, de Godin van het volk, en mijn mysteriën zijn geweven doorheen elk menselijk bestaan. Ik ben de Godin die de zinnen bekoort en je zal mijn aanraking voelen wanneer lichaam en geest één zijn. Ik ben het wezenlijke proces in het authentieke contact tussen twee zielen en mijn mysterie ontvouwt zich in de transformatie.

Ik ben de Godin van de lente, van tuinen en bloemen en van de schoonheid in de wereld. Ik ben de ontroering, de lach en de traan en ik leef in ieder mooi moment. Ik ben de schoonheid van buiten en van binnen. Eer mij, koester mij en heb me lief.

Ik ben de Godin van de kalme en rustige zee. Mijn heilige wateren brengen heling en wanneer je mij aanroept, zal ik je beschermen.

Ik ben ook Aphrodite Melainis, de donkere, vrouwe van de onderwereld. Wees niet bang wanneer ik jouw ziel bij mij roep. Want ik ben diegene die jou herenigt met de bron waaruit je bent geboren.

Blessings,
Anthea

Reisverslag Bodrum-Turkije deel 1: Ephese & Didyma

2009-07-22T17:20:00.070+02:00

De Tempel van Aphrodite heeft ook deze zomer niet stil gezeten. Begin van deze maand ben ik er met mijn schatje 10 dagen op uit getrokken naar Bodrum, Turkije. Aan de west-kust van Turkije zijn er een groot aantal antieke heiligdommen, steden en tempels bewaard gebleven. Naast het welbekende Ephese, met de tempel van Artemis die ooit als één van de Zeven Wereldwonderen werd beschouwd (waarvan heden ten dage helaas zo goed als niets overschiet) en zijn bekend Artemis-beeld, ging ik vooral naar daar met de bedoeling het minder bekende, maar niettemin prachtige Aphrodisias te bezichtigen; en de overblijfselen van de antieke havenstad Knidos, waar eens het ronde heiligdom ter ere van Aphrodite heeft gestaan, met het eerste naakt-beeldhouwwerk van de Godin, gemaakt door Praxiteles. Het oorspronkelijke beeldhouwwerk bestaat helaas niet meer, maar er staat nog een kopie van het beeld in het Vaticaan-museum.

Daarnaast heb ik een bezichtiging van de Tempel van Apollo te Didyma nog kunnen meepikken, alsook het heilig bad van Apollo te Hierapolis/Pammukale met zijn geneeskrachtige werking.

Het was stuk voor stuk de moeite en daarom wil ik graag met jullie delen wat ik daar allemaal gezien heb. In het eerste deel van mijn verslag bespreek ik Ephese en Didyma.

Ephese

Ephese was in de oudheid een grote Ionische haven- en handelsstad aan de westkust van Klein-Azië in de huidige provincie Izmir. Het staat thans bekend als het grootste openluchtmuseum van het Romeinse Rijk ter wereld.

Oorspronkelijk (in ca. 1100 v.Chr.) was Ephese een groep inheemse nederzettingen, gelegen rondom het heiligdom van een grote Aziatische vruchtbaarheidsgodin, Artemis van Ephese genaamd. De Grieken zouden later de plaatselijke godin met hun Artemis gelijkstellen. De Artemis-cultus was nauw verwant met die van Cybele, een Anatolische moedergodin.

Artemis van Ephese

Het waren Griekse kolonisten, onder wie de Ioniërs de overhand hadden, die zich later in Ephese vestigden. Na de verovering in 560 v. Chr. door koning Croesus van Lydië werd Ephese verenigd tot één stad.

In 550 v. Chr. werd begonnen met de bouw van de eerste tempel ter ere van Artemis, die in 436 v. Chr. werd voltooid. Onder Perzisch bewind nam Ephese in 499 v. Chr. deel aan de Ionische opstand en na de Perzische oorlogen aan de Delische bond. Na 415 v. Chr. stond Ephese in de Peloponnesische oorlog aan de kant van Sparta. Later kwam de stad weer onder Perzië. In 356 v.Chr. werd de eerste tempel van Artemis door brandstichting vernietigd (volgens de legende op de geboortedag van Alexander de Grote), waarna met de bouw van de tweede (marmeren)tempel werd begonnen. De stad groeide uit, vooral na Alexander de Grote, tot een van de belangrijkste steden van het hellenisme, waartoe de aanwezigheid van de in 323 v. Chr. voltooide grote tempel van de "Ephezische Artemis" (die als één van de Zeven Wereldwonderen gold) zeer bijdroeg. Deze tempel had een afmeting van 105 bij 50 meter, met 127 Ionische zuilen van 18 meter hoog en werd in 262 vernield en leeggeroofd door de Goten.

Overblijfselen van de tempel van Artemis

Ephese beleefde zijn bloeitijd gedurende het Romeinse Rijk. In latere tijden verzandde de haven en kwam de stad in het binnenland te liggen. Daardoor werd haar economische positie onhoudbaar en werd de stad uiteindelijk verlaten.

Ephese raakte in verval nadat de Turken de stad in 1420 hadden ingenomen. Er zijn echter nog vele bouwresten van de oude stad over. Wanneer men nu door de stad en de overblijfselen ervan wandelt, kan men een goede indruk krijgen hoe een stad in de bloeitijd van het Romeinse Rijk er moet hebben uitgezien. Dit is op zijn minst indrukwekkend te noemen.

De haven straat vormt de verbinding tussen de haven en de stad. Deze straat wordt ook wel "Arcadiane" genoemd omdat deze na de aardbeving in het midden van de 4e eeuw gedurende de periode van keizer Arcardianus hersteld werd. Gedurende die periode werd de Stoa aan weerszijden van de straat gebouwd. Volgens een inscriptie werd de straat 's nachts verlicht door vijftig lampen.

Arcadiane - weg van de stad naar de haven

Het groot theater werd in de hellende voet van de Panayir berg gebouwd. Dit is één van de grootste bouwwerken uit de antieke tijd. Het kreeg zijn definitieve vorm in de 1e en 2e eeuw na Chr. en bood plaats aan zo'n 24000 mensen.

Groot theater

De Celsus bibliotheek is gebouwd tussen 114 en 125 n. Chr. Het werd gebouwd in opdracht van Tiberius Julius Aquila ter ere van zijn overleden vader Tiberius Julius Celsus Polemaenus, die de Romeinse gouverneur was van de provincie Asia. Celsus werd begraven in een marmeren sarcofaag in de grafkamer onder de bibliotheek. De leeszaal was bekleed met marmer en in de nissen in de muren werden ongeveer 12.000 perkamentrollen bewaard. De muren werden dubbel gebouwd om de kwetsbare rollen te beschermen tegen vocht. De voorgevel van de bibliotheek was op het oosten gericht zodat de lezers optimaal gebruik konden maken van het ochtendlicht. De bibliotheek had aan de binnenzijde 3 verdiepingen, waar de rollen door galerijen te bereiken waren.

Celsus bibliotheek

In nissen in de voorgevel staan vier grote vrouwelijke beelden die de deugden die Celsus nastreefde uitbeelden; Sofia (wijsheid), Arete (deugd), Ennoia (verstand) en Episeme (kennis).

Episeme - Kennis

In tegenstelling tot de binnenruimte heeft de gevel maar twee verdiepingen. Boven de drie grote deuren bevinden zich drie vensteropeningen. De gevel is rijkelijk versierd met zuilen en reliëfs. De gevel is tussen 1970 en 1978 grondig gerestaureerd. Het is nu een van de mooiste en bekendste gebouwen die zijn overgebleven uit de Romeinse tijd.

Celsus bibliotheek - reliëfs

De Latrina vormen een Romeins toiletsysteem met stromend water. Ze zijn gedeeltelijk gerestaureerd en men kan de toiletten zien die zonder afscheiding naast elkaar geplaatst zijn. In het midden van het gebouw ziet men een grote vijver. De zuilen aan de hoekenvan de vijver droegen vroeger het dak dat de latrines bedekte. De vloer van het gebouw is bedekt met geometrisch aangelegde mozaïeken.

Latrina - stadstoiletten mét stromend water

De Hadrianus tempel is het mooiste gebouw aan de Weg van Curetes en is geheel gerestaureerd geweest. Keizer Hadrianus, waarnaar deze tempel vernoemd is, heeft een aantal bezoeken aan Efese gebracht. Het gebouw werd in 138 voltooid en volgens de inscriptie gebouwd in opdracht van P. Quintillus die het gebouw aan de keizer weidde.

Hadrianus-tempel

De weg van Curetes begint aan de Prytaneion en eindigt bij de Celsus bibliotheek. De Cureten (die tot een monniken-orde behoorden) vertrokken elke lente in hun rituele gewaden vanuit de Prytaneion door de straat om vervolgens te voet tot het 7 km verder gelegen Ortygia te gaan. Ortygia werd beschouwd als de geboorteplaats van de godin Artemis. De taak van de Cureten was om de geboorte van Artemis op deze plaats op een dramatische wijze uit te voeren. De straat maakte deel uit van de heilige weg die de Panayir berg omringt. De weg van Curetes werd gedurende de Romeinse periode meerdere malen gerestaureerd en verlegd. Het middelste gedeelte was voor wagens bedoeld en de overdekte trottoirs aan de weerszijden werden door voetgangers gebruikt. De winkels langs deze straat zijn voor een gedeelte nog niet opgegraven.

Weg van Curetes

Afbeelding van Hermes (1e eeuw) langs de Curetes Weg

De Traian fontein bevindt zich aan de rechterzijde van de Weg van Curetes en is gedeeltelijk gerestaureerd geweest. Het gebouw was U-vormig en bestond uit twee verdiepingen zuilen. Er zijn twee vijvers die het midden en de voorzijde van het gebouw geheel in beslag nemen. Op het grote kanaal dat boven de vijver uitkwam, stond een beeld van keizer Traian. In de nissen van verschillende grootte, achter de zuilen, stonden naast beelden van de keizersfamilie, ook beelden van Dionysos, Aphrodite en Saters.

Traian fontein

Het Prytaneion is te vergelijken met een soort gemeentehuis. In dit gebouw bevond zich de heilige haard, die honderden jaren na elkaar brandende werd gehouden. Een van de belangrijkste taken van de beheerder, die Prytan genoemd werd, was om het vuur te onderhouden in naam van de Godin Hestia en ervoor te zorgen dat het vuur altijd brandde. Verder was de Prytan ook ceremoniemeester en op de hoogte van alle cultussen in de stad. De Prytan werd uit de rijken van de stad geselecteerd en vergoede de meeste kosten die zijn taak met zich meebrachten uit eigen beurs. Voor mannen was het de meest eervolle taak in de stad. De offersteen waarop het heilige vuur brandde staat in de zaal en de geschriften op de zuilen in het Prytaneion vormen een lijst van namen van de priesterorde die Curetes genoemd werd.

Prytaneion

Didyma

Didyma was in de Oudheid een Grieks heiligdom en een bekende orakelplaats van de god Apollo aan een heilige bron. Didyma lag in de buurt van de stad Milete, aan de westkust van Klein-Azië. Het heiligdom wordt ook wel het Didymaion genoemd. Het was door een 20 kilometer lange "heilige weg" met Milete verbonden, waaroverheen regelmatig processies van de stad naar het heiligdom plaatsvonden. Totdat het Christendom een einde maakte aan de verering van Apollo, stond deze heilige plaats geheel in het teken van het orakel, waarin de god om raad werd gevraagd. Inscripties in de tempel geven aan dat vanaf 600 v. Chr. duizenden mensen naar Didyma kwamen om een glimp van de toekomst op te vangen. Voor Ionië was dit orakel net zo belangrijk als dat van Delphi voor het Griekse vasteland.

In de archaïsche tijd was er op deze plek al een grote tempel. Pausanias (160 na Chr.) heeft geschreven dat die tempel er al was in de 10e eeuw v.Chr., anderen dateren hem op 20 eeuwen v.Chr. Deze oude tempel werd in ieder geval bestuurd door de Branchidenfamilie, die ook de heilige weg onderhielden, totdat in 494 v.Chr. de Perzische koning Darius I de tempel verwoestte. In 313 v.Chr. begon Milete met de bouw van een nieuwe hellenistische tempel die heden ten dage nog steeds te zien is. In de tijd van de christelijke keizers van Rome werd de tempel gesloten en in de 5e eeuw liet keizer Theodosius II in het Adyton een basiliek bouwen, hetgeen getuigt van de heiligheid van de plaats.

De herkomst van de naam "Didyma" is omstreden. De naam is of afkomstig uit het Carisch (en stamt daarmee uit voor-Griekse tijd) of uit het Grieks (didymos betekent "tweeling", waarmee Apollo en Artemis bedoeld werden). Het Didymaion was overigens ook gebouwd met het oog op het Artemision van Ephese, dat zeer veel aanzien genoot.

De tempel heeft reusachtige afmetingen en is na het Artemision in Ephese en het Herakleion op Samos de grootste tempel uit de Griekse oudheid. De lengte bedraagt 120 meter, de breedte 60 meter en de zuilen zijn zo'n 20 meter hoog. Van de 122 oorspronkelijke zuilen staan er nog drie overeind en ook van de cella (heilige binnenplaats) bestaan er nog aanzienlijke stukken.

Tekening van de oorspronkelijke tempel

Overblijfselen van de huidige tempel

De tempel zelf ligt enigszins in de diepte. Na de ingang moet men een kleine trap afdalen. Vóór de tempel worden een paar restanten van zuilen en friezen tentoongesteld, o.a. een Gorgonenhoofd uit een fries van de 2de eeuw n. Chr. Dit hoofd is zowat het uitgangsbord van het dorpje en vindt men ook terug in vele Turkse brochures.

Gorgonenhoofd

Stierenkop

Voor de tempel zijn nog steeds de overblijfselen te zien van het ronde altaar, waarop vooral dieren werden geofferd.

Altaar van Apollo

De tempel zelf staat op een 3,5 m hoog terras met 7 treden, waarna we na een dubbele rij (restanten van) zuilen de Pronaos of 12-zuilige hal bereiken. Hier wachtten de mensen vroeger om het orakel te kunnen consulteren. Verder dan hier konden bezoekers niet komen. Vanaf een verhoging achter de poort werden de orakelspreuken door de priesters aan het volk meegedeeld.

Terras vooraanzicht tempel

Pronaos - 12 zuilige hal

Versierde zuil op Pronaos

Hoe ging het raadplegen van het orakel nu in zijn werk? Na betaling van een honorarium, moest er een offerdier (meestal een geit) worden geslacht, die met heilig water uit de bron werd besprenkeld. Bewoog het dode dier, dan was dit een teken dat Apollo aanwezig was en antwoord kon geven. De Pythia, de orakelpriesteres, zetelde in een klein tempeltje achter in het Adyton. Nadat zij de vragen aan het orakel had gelezen, nam zij plaats boven de heilige bron in het kleinere tempeltje waaruit dampen opstegen. Ook dronk zij van het heilige water en kauwde ze op bladeren van de heilige bomen in het Adytum. Hierdoor raakte zij bedwelmd en sprak de vreemdste zinnen en klanken uit, die dan door de priesters geïnterpreteerd werden, zodat een antwoord kon worden geformuleerd.

In de achterste muur op het Pronaos gaven twee deuren aan weerszijden via gewelfde en neergaande, nauwe gangen toegang tot het Adytum of de binnenruimte van de tempel. Alleen priesters en tempelpersoneel mocht deze ruimte betreden.

Toegang tot Adytum (binnenruimte) via neergaande, nauwe gang

Uitzicht op Adytum (binnenruimte)op het einde van de gang

Het Adytum is niet overdekt en heeft muren van 25m hoog. Het was vroeger beplant met heilige bomen. Op het binnenplein van het Adytum was een kleiner tempeltje over de heilige bron heen gebouwd.

Adytum

In dit kleiner tempeltje bevond zich het orakel, waar de Pythia zat aan de heilige bron, en het cultusbeeld van Apollo.

Tekening van het kleinere tempeltje waar het orakel zich bevond en het cultusbeeld van Apollo heeft gestaan

Fundamenten van het kleinere tempeltje op het binnenplein

Wanneer men zich omdraait in de binnenruimte ziet men een ca. 15m brede trap met 24 treden, die toegang gaf tot het Cresmographeion of de Hal van het Orakel. Hier werd de boodschap van het orakel geïnterpreteerd en op schrift gesteld door de priesters.

Trap tot het Cresmographeion of de Hal van het Orakel

Cresmographeion of de Hal van het Orakel

Aan de zuidzijde staan nog 2 complete zuilen, van de 21 langs deze lange zijde, voorzien van een entablement nog overeind.

2 complete zuilen gezien vanop het Pronaos

Aan de achterzijde van de tempel (de westzijde) kan men een zuil zien die door een aardbeving omver gevallen was. Daardoor ziet men duidelijk de verschillende elementen waaruit de zuil bestond.

Omgevallen zuil aan de achterzijde van de tempel

De laatste bloeitijd van de tempel was in de eerste en tweede eeuw, waarna een serie aardbevingen in 265 na Chr. flinke schade aanrichtte. De tempel is nooit helemaal afgebouwd. Zo is op één van de zuilen de cannelure al wel afgetekend maar nooit uitgehakt, zoals bij de andere zuilen wel het geval is. In de 15e eeuw richtten nieuwe aardbevingen verdere verwoestingen aan; deze brachten de tempel in een staat waarin archeologen hem vanaf de 18e eeuw aantroffen. Vondsten uit Didyma zijn te vinden in het British museum, het Louvre en in het Pergamonmuseum in Berlijn.

Priester(essen)schap - Je verbinden met en in dienst staan van de Goden

2009-06-23T17:24:00.005+02:00

We zijn weer enkele maanden verder, maar intussen heb ik niet stil gezeten. Na het schrijven van mijn eindwerk en het succesvol afronden van mijn therapieopleiding, ben ik ook druk bezig geweest met het herwerken van mijn workshop over het priester(essen)schap die ik vorig jaar op PaGE 2008 heb gegeven.

De tekst die ik voor deze workshop heb geschreven, is intussen nog meer uitgebreid. Voor een deel zijn bepaalde stukken volledig herschreven en werden er enkele nieuwe stukken toegevoegd. Het is de bedoeling om deze tekst ooit uit te geven als boek, maar dat zal waarschijnlijk nog enkele jaren duren eer dat proces rond is. Voorlopig heb ik al een eerste versie van het manuscript klaar en wacht ik op feedback van een klein clubje geselecteerde lezers :)

Ik wil alvast wel de inhoudstabel met jullie delen. Wie interesse heeft in deze workshop mag mij uiteraard steeds mailen.

Liefs,
Anthea

Voorwoord

I. Het priester(essen)schap: een inleiding

II. Het Goddelijke
1. Een persoonlijk groeiproces over de jaren heen
2. Een visie op het Goddelijke

III. Spirituele groei en zelfontwikkeling in functie van het priester(essen)schap
1. Basisvoorwaarden voor een gezonde spirituele ontwikkeling
- Een voldoende sterk ontwikkelde persoonlijkheid
- Een goede psychische gezondheid
2. Een integratie van twee psychische processen
- Toenemende bewustwording en inzicht
- Innerlijke eenwording en toenemende verbondenheid

IV. Op zoek naar je persoonlijke God of Godin
1. Gekozen door de Goden
2. Zelf op zoek gaan naar je persoonlijke God of Godin
3. Waarom net deze God of Godin?

V. De band versterken
1. Een altaar inrichten
2. Meditatie
3. Achtergrond
4. Belangrijke feestdagen en rituele taal
5. Kleding

VI. Op weg naar het priester(essen)schap
1. Je laten leiden door je persoonlijke God of Godin
2. Taken en opdrachten
3. Op zoek naar bevestiging
4. Dienstbaarheid, toewijding en inwijding
5. Invulling van je taak als priester(es)

VII. Gevolgen van het priester(essen)schap
1. De controle in handen leggen van je God of Godin
2. Loslaten en (de bereidheid om) offers (te) brengen
3. Schaduwwerk
4. Werken met andere Goden en Godinnen

VIII. Waarden en attitudes van het priester(essen)schap

"Meandros" of Greek key

2009-03-16T18:41:00.013+01:00

Iedereen kent wel dat typische oud griekse decoratieve patroon, dat overal in de oud griekse architectuur of kunst terugkomt. Dit patroon wordt "Meandros" (maiandros) of "Greek key" genoemd.

Een meander is een lus in de loop van een natuurlijke waterloop. De naam "Meandros" verwijst reeds sinds de oudheid naar een rivier in zuid-west Turkije (de rivier noemt nu Büyük Menderes) en zijn grillige loop die heel sterk lijkt op dit patroon.

Het patroon komt in verschillende variaties voor. Het is een symbool van eeuwigheid, oneindigheid en eenheid. Het zich herhalende geometrische patroon van in elkaar lopende horizontale en verticale lijnen symboliseert de banden van liefde, vriendschap, het eeuwige leven en de cyclus van het leven zelf. De oude Grieken gebruikten het vooral als versiering op bouwwerken, vazen en andere gebruiksvoorwerpen.

Er wordt eveneens beweerd dat er een verband zou bestaan tussen de betekenis van het symbool en het labyrint waar Theseus tegen de Minotaurus vocht. Andere interpretaties duiden op de zich herhalende beweging van de golven van de zee of op de vorm van een sleutel, waar de naam "Greek key" van komt.

Een tijdje geleden kreeg ik een impuls van Aphrodite. Op één of andere manier had ik het gevoel dat ik een ander symbool moest gaan dragen om mijn pad als priesteres van Aphrodite te symboliseren. Daarbij kwam ik uit op onderstaand hangertje.

Ik heb dan ook niet lang gewacht om het te bestellen via internet. Vandaag heb ik mijn pakje uit Griekenland eindelijk in ontvangst mogen nemen en prijkt dit hangertje vanaf heden aan mijn halsketting. Mooi eh? ;)

Ik had me in elk geval geen mooier symbool kunnen indenken om mijn pad als priesteres van Aphrodite en mijn verbondenheid met de oude griekse religie te symboliseren.

Liefs,
Anthea

Mijmeringen over de tempelprostitutie

2009-03-10T18:46:00.009+01:00

Na een hele tijd inactief geweest te zijn op deze blog, hoop ik toch stilaan terug wat meer te kunnen posten. De laatste maanden zijn enorm druk en vermoeiend geweest voor mij en ik heb het gevoel dat ik in die tijd niet echt veel van mijn priesteresselijke taken heb kunnen opnemen. Wat niet wil zeggen dat ik Aphrodite verwaarloosd heb, integendeel.

Ze heeft me meegenomen op een heel persoonlijke en diepgaande reis doorheen haar domeinen en invloedssferen waar ik enorm veel geleerd heb over liefde en vriendschap, over intimiteit en seksualiteit, over respect, echt contact en verbinding. Ik weet nog niet goed welke kant ik met al deze ervaringen en inzichten uit moet. Momenteel ben ik aan het lezen en opzoekingen aan het doen over de "heilige tempelprostitutie", wat tenslotte de taak was van haar priesteressen in de oudheid. Haar heilige tempel in Korinthe stond er om bekend en ook in Paphos werd de heilige prostitutie uitgeoefend in de tuinen van haar heiligdom.

Wat ik tot nu toe al geleerd heb, is dat het hedendaagse woord "prostitutie" met zijn negatieve bijklanken vanuit de seks- en pornoindustrie iets totaal anders is dan wat er onder "heilige prostitutie" bedoeld werd. Seks tegen betaling heeft een negatieve bijklank gekregen omwille van de uitbuiting en mishandeling van vrouwen, maar dit is niet waar het binnen de tempelprostitutie oorspronkelijk om draaide. Natuurlijk kende het oude Griekenland evenzeer prostituées, pooiers en slaven die tot prostitutie werden gedwongen. Niet voor niets wordt het beroep "prostituée" het oudste beroep ter wereld genoemd en uitbuiting zal ook in die context zeker bestaan hebben. Het ambt van de tempelpriesteressen was echter nog van een andere orde dan dat. Daar ging het om éénheid van lichaam en geest, seks als een spirituele ervaring, rechtstreeks contact met de Godin van de liefde, met haar priesteressen als een soort doorgeefluik en seks als ritueel om dit te bekomen. Inmiddels snap ik de filosofie erachter en zie ik de kracht van het ritueel op zich, maar het is moeilijk om er als priesteres van Aphrodite iets mee te doen in een maatschappij waar met seks en bloot om je oren wordt gesmeten, maar waar er toch nog zoveel taboe rust op de intimiteit en dat laatste tot de echtelijke slaapkamer verbannen wordt.

Anderzijds ben ik er de laatste tijd enorm op gewezen hoeveel mensen eigenlijk nood hebben aan wellness : privé sauna's zijn er met hopen en zijn vaak al weken op voorhand volgeboekt, massage-arrangementen zitten in de lift... Mensen hebben nood aan ontspanning, aan fysiek hun lichaam voelen en op die manier terug tot zichzelf kunnen komen, om via niet seksueel getinte aanraking verbinding aan te gaan met zichzelf en met anderen. Misschien moet ik mijn inzichten vanuit de tempelprostitutie proberen te vertalen naar de wellness-sector :)

Wordt vervolgd...

Liefs,
Anthea

Seashell

2008-11-01T22:35:00.006+01:00

Een tijdje geleden heb ik op TV het lied "Seashell" van Scala gehoord en ik was er meteen weg van. Het is de nieuwe single van hun recente cd "Paper Plane", die trouwens gratis te downloaden is op hun website www.kolacny.com

Ik vond de melodie enorm meeslepend, een beetje hypnotisch zelfs, bijna als in een chant. Voor mij persoonlijk heeft het lied gevoelsmatig een link met Aphrodite. Met de titel "Seashell" zal dat niet verwonderen. Maar ook toen ik de lyrics las, was die link nog duidelijker en vond ik het lied zelfs nog mooier. Ik post de lyrics van het lied hieronder, zodat jullie zelf kunnen oordelen :)

Muziek: Steven Kolacny
Teksten: Jo Dawson

Seashell

Take my hand and come walk with me
down towards the enchanting sea.
I'll run laughing across the sand.
You'll just smile 'cause you understand.

Watch the sun kiss the rising sea,
trembling sparkles of ecstasy.
Waves break, simmer, and then renew,
just as sometimes a heart can do.

I walked the full length of the beach until
I found the most beautiful seashell.

Fragments of all the things you've said
smile tenderly in my head.
Beaming sun is still trying to
burn the way that I burn for you.

Feel the waves as they fall and rise.
Breathe in deeply and close my eyes.
Let me not ever wake from this
precious moment of perfect bliss.

I walked the full length of the beach until
I found the most beautiful seashell.

Stay here with me
down by the sea.

For the others there on that beach
our heaven was out of reach.
They heard only the dolphins' cries.
We heard music and angels' sighs.

We gazed out to the horizon,
sea and sky melting into one.
Whispered line where the blue meets blue.
Just as vague as where I meet you.

In the wake of that golden day
mem(o)ries still take my breath away.
I touched heaven when you touched me
down beside the enchanting sea.

I walked the full length of the beach until
I found the most beautiful seashell, for me.

Sunset glows.
Come with me.
One last race
to the sea.

Liefs,
Anthea

De Tempel van Aphrodite op PaGE 2008 : het vervolg

2008-10-05T21:55:00.006+02:00

Enkele maanden geleden heb ik jullie reeds verteld dat ik een workshop ging geven op PaGE 2008 over het priester(essen)schap. De tweede editie van PaGE is inmiddels voorbij en het was ook deze keer weer een geweldige, leuke en verrijkende ervaring.

De sfeer op het domein was fantastisch. We hadden ook heel goed weer dat weekend, dus dat kon alvast niet meer stuk. Naast oude bekenden, heb ik deze editie ook veel nieuwe gezichten gezien en leren kennen. De workshops waren super en ik ben heel erg tevreden over mijn eigen workshop die ik heb gegeven. Helaas was de tijd te kort om alles te brengen wat ik had voorbereid, maar dat sterkt me des te meer in de overtuiging dat het tijd wordt om alles in een boek te bundelen! Van de mensen die mijn workshop hebben gevolgd heb ik alvast positieve feedback gekregen en ze zeiden me dat ze mijn boek zeker zouden kopen :)

Zelf heb ik op zaterdag de lezing gevolgd van Janet Farrar en Gavin Bone over "Progressive Witchcraft". De conclusie van hun lezing was eigenlijk dat "wicca" meer en meer evolueert naar iets dat "deity centered" gericht is. Persoonlijk contact en werken met Goden en Godinnen, trance prophecy en priester(essen)schap worden steeds belangrijker. Daar kon ik mij volledig in vinden omdat het ook helemaal in de lijn ligt van mijn taak als priesteres en mijn opdracht in de Tempel van Aphrodite. Na afloop van de workshop heb ik Gavin dan ook gevraagd of hij mijn "manuscript" dat ik heb geschreven voor mijn eigen workshop eens wou doornemen en zijn mening erover wilde geven. Zodra het vertaald is, wil hij dat graag doen zei hij me. Dus ik ben benieuwd...

De lezing van Fred Lamond over "50 years of wicca" vond ik ook heel interessant. Als één van de oudste nog levende Gardnerianen kon hij enorm boeiend vertellen over hoe hij in de "craft" is gerold en hoe het er vroeger allemaal aan toeging in een coven, toen de wicca nog in haar kinderschoenen stond. Fred is echt een schat van een man :) Zijn boek ligt hier op de boekenkast te wachten om als volgende gelezen te worden.

Ik ben op PaGE ook gaan buikdansen op zaterdag, wat bijzonder leuk was, dus als ik wat tijd heb moet ik misschien maar eens een buikdanscursus gaan volgen ;)

Het Trance Prophecy ritueel op zaterdagavond was een geweldige ervaring! Naast Freya en Morrigane heeft ook Aphrodite de kans gehad om de vragen te beantwoorden van mensen die om haar raad vroegen en boodschappen door te geven aan anderen. Ik kan alleen zeggen dat het voor mezelf deze keer echt een overdonderende ervaring was om mijn Godin te channelen en dat ik haar nog nooit zo sterk en krachtig heb meegemaakt als toen. Maar ook de andere twee priesteressen hebben een geweldige prestatie verricht met Freya en Morrigane en iedereen was onder de indruk!

Na het ritueel zijn we uiteraard nog tot in de late uurtjes blijven napraten en voor we het wisten was het al 1u. Aangezien mijn eigen workshop voor zondag gepland stond, ben ik dan maar heel wijselijk in mijn bedje gekropen om toch een beetje fris en uitgerust te zijn tegen de volgende ochtend.

Zondagmorgen heb ik zelf nog de workshop "Chalice and Blade" van Janet Farrar en Gavin Bone gevolgd, alvorens ik mijn eigen workshop ging geven. Dat ging over energetisch werken met polariteiten. Omdat ik deze workshop ook al op een apart weekend met Janet en Gavin had gevolgd, heb ik niet zoveel bijgeleerd. Maar het was goed om nog eens een opfrissing te krijgen. En Janet en Gavin kunnen zo geanimeerd vertellen en uitleg geven, dat het gewoon bijzonder leuk is om naar hen te luisteren.

Helaas was ik niet meer in de mogelijkheid om een workshop van Francesca Howell te volgen (dat heb je nu eenmaal als je zelf een workshop geeft en na afloop nog tijd wil maken voor mensen die nog vragen hebben), maar ook deze dame is een geweldige vrouw en ik heb niets dan lof gehoord over haar workshops! Ik heb haar tussendoor wel even kunnen spreken en zij heeft echt een heel positieve indruk bij mij nagelaten. Haar boek "Making magic with Gaia" heb ik in elk geval besteld en ik hoop dat ik Francesca volgend jaar al terug kan zien. Met Arcadia hebben we in elk geval al volop plannen om iets nieuws te organiseren, al zal het dan wel wat kleinschaliger van opzet zijn dan PaGE :)

Dus voor mij is PaGE 2008 dubbel en dik geslaagd. Op naar de volgend editie in 2012 :)

Liefs,
Anthea

Mijn reis naar Kos

2008-09-22T16:46:00.043+02:00

Ik ben weer in't land. Zoals ik jullie had beloofd, volgt er bij deze een reisverslag van mijn week vakantie op Kos van 9 tot en met 16 september.

Kos is een klein eiland (50 km lang, 11 km breed op het breedste punt) op enkele kilometers voor de kust van Turkije en maakt deel uit van een eilandengroep die de Dodekanesos wordt genoemd. Naast Rhodos en Karphatos is Kos het derde grootste eiland van deze eilandengroep.

Kos heeft dezelfde aanblik als vele van de Griekse eilandjes : een rotsvormige ondergrond, veel lage begroeiing en struikgewas en hier en daar aangeplantte bossen.

We landden omstreeks 20u op Kos, dus het was helaas al donker en we konden van het eiland zelf niet veel zien tijdens de busrit naar ons hotel. Ons luxueuze 5-sterrenhotel was in een rustige omgeving in Psaldi gelegen. Een goede 5km van Kos stad af. Zoals we echter snel ontdekten was er om het kwartier een rechtstreekse busverbinding naar Kos-stad. Ideaal dus als uitvalsbasis.

Onze eerste dag hebben we vooral genoten van het goede weer (heel de week 30°C, een licht zeebriesje en geen wolkje aan de hemel), de Griekse keuken en het zalige zwembad van het hotel. Lekker luieren in de zon, wat wil je nog meer?

Onze tweede dag op Kos begon met een stevig ontbijt en dan een korte busrit naar Kos stad, waar we vooral het oude stadsgedeelte wilden bezoeken. Op de antieke agora stond namelijk een tempel van Aphrodite en als haar priesteres wilde ik zo snel mogelijk haar heiligdom bezoeken.

Mijn verbazing was groot toen ik niet één, maar twee (!!!) tempels vond die aan Aphrodite gewijd waren (op het grondplan nummer 1). Deze twee tempels stonden naast elkaar. De eerste tempel was gewijd aan Aphrodite Pandemos, die als Godin van de liefde het huwelijk beschermde. Pas gehuwden werden geacht gedurende het eerste jaar van hun huwelijk offers te brengen in haar tempel. De tweede tempel was gewijd aan Aphrodite Pontia, beschermgodin van de zeevaarders. Zeelieden, vissers, kapiteins of handelaren waren verplicht om een som geld te betalen aan de priesteres (die aangesteld was voor het leven!) en aan de schatkamer van het heiligdom. Het heiligdom werd verwoest door een aardbeving. Momenteel zijn naast de fundamenten van de tweede tempel, nog de fundamenten en twee Korinthische zuilen van de eerste tempel bewaard gebleven.

Na ons bezoek aan de antieke agora, bezochten we ook nog het Nymphaion (oude baden), het Odeon (antiek theater) en het antieke stadion. Ook brachten we een bezoek aan het archeologisch museum van Kos, waar we enkele enorm mooie beelden zagen van Hygeia (Godin van de hygiëne), Artemis en Dionysos.

Daarnaast konden we ook een enorm mooi beeld van Hermes bewonderen en vonden we een prachtig beeld van Athena en gedeeltelijke beelden van Aphrodite.

Onze derde dag bestond uit een relaxte boottrip naar 3 verschillende eilandjes rondom Kos. Op elk eilandje konden we even rondwandelen, een trassje doen of zwemmen. 's Middags kregen we aan boord va onze boot souvlaki en griekse sla geserveerd en konden we tijdens het varen zonnebaden op het dek.

Op onze vierde dag besloten wij om een uitstapje te maken naar Rhodos. Nu ik toch in de buurt was kon ik evengoed "binnenspringen" bij de tempel van Aphrodite, waarvan de fundamenten nog te bezichtigen zijn, in de oude middeleeuwse stad van Rhodos. Met de hydrofoil waren we op 2uur varen in Rhodos. De oude middeleeuwse stad bestaat vooral uit gezellige smalle straatjes met hopen taverna's en souvenierwikeltjes. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden we de overblijfselen van de tempel van Aphrodite.

Natuurlijk mocht een bezoek aan het archeologisch museum van Rhodos niet ontbreken. Daar zagen we het prachtige beeld van Aphrodite Anadyomene (oprijzend uit de zee). Dit cultusbeeld is teruggevonden in zee aan de westkust van Rhodos. Je kon duidelijk zien hoe haar vormen afgerond waren door de golven van de zee (erosie).

Een ander beeld dat we in het archeologisch museum van Rhodos terugvonden was de Aphrodite van Rhodos. Veel kleiner dan ik me had voorgesteld, maar prachtig gewoon!

Voor onze vijfde en zesde dag op Kos hadden we een auto gehuurd. Eerst en vooral wilden we een bezoekje brengen aan het Asklepion van Kos. Kos is sinds de oudheid het eiland van Hippocrates, de vader van de moderne geeeskunde. Hippocrates werd er omstreeks 460v.Chr. geboren en stamde af van een oud geslacht van heelmeesters en stichtte zijn eigen medische school op Kos. Onder de plataan van Hippocrates, die je vindt in het oude stadsgedeelte van Kos, zou hij zijn studenten lesgegeven hebben.

Hippocrates was de eerste arts die wetenschap scheidde van geloof. Hij hield zich bezig met systematisch onderzoek, diagnose en therapie. Hij zag toen al het belang in van gezonde voeding en lichaamsbeweging ter bevordering van de gezondheid. Na zijn dood werd het Asklepion (Asklepius is de god van de geneeskunde) gebouwd, vandaag de dag de belangrijkste bezienswaardigheid op het eiland Kos. Hier werden zieken behandeld volgens de principes van Hippocrates. De "eed van Hippocrates" maakt trouwens tot op vandaag nog steeds deel uit van de opleiding van artsen!

Het Asklepion zelf bestaat uit drie afzonderlijke terrassen. Het eerste terras bevat een romeins bouwwerk, ziekenverblijven, een stoa of zuilengalerij, een steunmuur met nissen, voetstukken van beelden en de toegangstrap naar het tweede terras.

Op het tweede terras vind je (als je van onder komt) aan de rechterkant de kleine tempel van Asklepius, samen met de priesterverblijven. Aan de linkerkant staat het Asklepius altaar en een tempel gewijd aan Apollo, met zijn prachtige witte korinthische zuilen.

Op het derde en laatste terras waren de restanten van de grote Asklepius-tempel te zien, omgeven door de ziekenverblijven en zuilengalerijen, waar helaas niet meer dan fundamenten en omgevallen brokstukken van overschoten. Je had hier wel een pracht van een uitzicht!

In de namiddag gingen we met de auto verder op ontdekkingstocht. Eerst nar het bergdorpje Zia, dat op het hoogste punt van Kos gelegen is en bekend staat om zijn artisanale producten. Na een korte lunch reden we verder naar het zoutmeer van Alykes, waar vroeger zout werd gewonnen. Nu waren er vooral veel vogels en in de wintermaanden kan je hier roze flamingo's zien.

Daarna reden we verder het ganse eiland rond op zoek naar mooie stranden en verlaten baaien. Uiteindelijk kwamen we echter uit aan het einde van de wereld, met zicht op de baai van Kefalos :)

De tweede dag met de auto hebben we zowat alle bad- en vakantieplaatsen die het eiland telt aangedaan. Uiteindelijk zijn we gestrand in Marmari waar we een tijdje verbleven op het zandstrand en een deugddoende plons in de golven hebben genomen. Na een strandwandeling met de voeten door het water (wat trouwens zalig is om bij te mediteren), reden we verder naar het volgende badplaatsje, Tigaki, waar we ons middagmaal verorberden op een terrasje. Na nog een uurtje of twee met de auto rondgereden te hebben, hadden we Kos dan toch echt van voor naar achter gezien en hielden we het voor bekeken. We keerden terug naar Kos-stad, waar we nog enkele souvenierwinkeltjes onveilig gingen maken en daarna terug naar ons hotel voor een douche en een flinke portie aftersun.

Onze laatste dag op het eiland was weer een dag van puur luieren, lezen en genieten aan't zwembad van het hotel. Om 17u zou de bus ons immers komen oppikken om naar de luchthaven te gaan. Na enkele uren vliegen waren we weer thuis op Belgische bodem, waar de frisse nachtlucht ons tegemoet kwam (al een geluk dat we toch maar een dikke trui hadden ingepakt ;)). Het was een mooie vakantie geweest.

Liefs,
Anthea

Een drukke maand

2008-08-29T20:08:00.008+02:00

Het is al weer even geleden dat ik nog iets heb gepost op deze blog, wat uiteraard niet wil zeggen dat ik intussen heb stilgezeten, integendeel.

Begin deze maand ben ik meter geworden van een prachtige mooie en gezonde jongen, Balder genaamd. Gezegend door Aphrodite met een onweerstaandbare schoonheid, zal deze kleine spruit later nog veel harten veroveren, let op mijn woorden! Hij heeft in elk geval al het hart veroverd van zijn trotse meter ;)

Daarnaast ben ik momenteel druk bezig met het schrijven aan mijn workshop voor PaGE 2008. Het is niet zo eenvoudig om al mijn ervaringen, gedachten en inzichten van de voorbije vier jaar te bundelen in een workshop van twee uur en terwijl ik schrijf, merk ik dat ik eigenlijk nog zoveel meer te vertellen heb over het priesteressenschap en over mijn weg als priesteres van Aphrodite... Misschien is dit het teken dat het tijd om te beginnen schrijven aan een boek? :)
Ik ben in elk geval heel erg benieuwd naar de reacties die ik ga krijgen op PaGE zelf door de mensen die naar mijn workshop komen.

Voor de rest is het momenteel ook heel vermoeiend op't werk. Daarnaast ben ik ook nog druk aan het solliciteren voor een andere job. Ik voel dat ik nood heb aan vakantie en dat ik mezelf terug een beetje moet gaan herbronnen in Griekenland. De reis is gelukkig al geboekt en voert naar Kos dit jaar. Op Kos heb je het heiligdom van Asclepius, de God van de geneeskunde, met ook een tempel ter ere van Apollo. Daarnaast vind je in de oude stad van Kos op de agora de overblijfselen van een tempel gewijd aan Aphrodite Pandemos. Het zal me deugd om terug voet te zetten op de heilige gronden van weleer. Als het lukt, gaan we ook proberen om met de boot een daguitstap naar Rhodos te doen. Daar wil ik ook graag de overblijfselen van de tempel van Aphrodite bezoeken die in de oude stad te vinden zijn. Ik hoop dat we ook de kans krijgen om Lindos te bezoeken met de tempel van Athena. Maar dat zal een beetje afhangen van het feit of onze touroperator, of iemand op Kos zelf, een dergelijke mogelijkheid voorziet.

Ik kijk in elk geval al uit naar de Griekse gastvrijheid, de sfeer op de eilandjes en de bijzondere geur in de lucht die er hangt, die ik onmogelijk kan beschrijven of benoemen, maar die mij meteen het gevoel geeft van thuis te komen, van rust en ontspanning en puur genieten.

Ik hoop jullie bij terugkomst van een uitgebreid reisverslag te voorzien! ;)

Tot gauw,
Anthea

Dans, muziek en visuele betovering : The Lord of the Rings musical

2008-07-04T14:59:00.013+02:00

Wie van Aphrodite houdt, houdt van schoonheid, zinnelijkheid en betovering van de zintuigen. Dans, muziek en visuele kunst zijn slechts enkele ingrediënten van een hemelse avond genieten in Aphrodite-stijl.

Op vrijdag 27 juni heb ik zo een hemelse betoverende avond beleefd in het Royal Drury Lane Theatre te Londen bij de musicalvoorstelling van The Lord of the Rings. Ondanks de kritieken van sommige kranten op de 3 uur durende voorstelling, ben ik er zelf helemaal weg van. Hoewel het niet anders kan dan dat er grondig gesnoeid werd in Tolkiens verhaal (Peter Jackson deed er al 3 films van 3 over om het verhaal te vertellen) en dat inderdaad te merken is aan de weinige diepgang van de personages, vond ik het geheel echt geweldig mooi. De muziek neemt je zo mee naar Midden-aarde en werkt echt betoverend en ontroerend. Het bewegende decor, de kostumes, de dans en choreografieën zijn een streling voor het oog. Belichting, special effects, circusacts en illusies geven het geheel een magische toets. Kortom, het was écht genieten!

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens een musical had gezien. Ik denk dat het sinds de nederlandstalige versie van "Cats" geleden was, die dateerde uit mijn 5e middelbaar... Maar na "The Lord of the Rings" gezien te hebben, wil ik er terug werk van maken om regelmatig eens te gaan genieten van zang, dans en podiumkunsten. Als priesteres van Aphrodite apprecieer ik deze vorm van "genieten" ten zeerste. Muziek heeft altijd al een grote rol gespeeld in mijn leven. Ik zing ontzettend graag en speel ook wat gitaar (al ligt dat tegenwoordig een beetje stil). Mijn dans- en acteerprestaties zijn helaas niet zo schitterend, maar toch kan ik enorm genieten van de bewegingen die mijn lichaam maakt op muziek. Het is zalig om je heel bewust te zijn van je lichaam en je bewegingen wanneer je danst. Ik geniet hier ten volle van.

Ik heb een enorme bewondering voor de acteurs en actrices in de musical. Voor hun talent en hun kunnen. De voorstelling van The Lord of the Rings deed me met veel heimwee terugdenken aan mijn eigen musical-podium ervaring in het 4e middelbaar en ik had enorm veel zin om mee te dansen en te zingen op dat podium, om me gedurende een jaar helemaal te geven in de repetities en mijn plankenkoorts te overwinnen op het podium :)

Voor wie graag meer info wil over de musical : http://www.lotr.com/

Ik ga alvast terug op 19 juli voor de voorlaatste voorstelling in Londen ;)

Liefs,

Anthea

De Tempel van Aphrodite op PaGE 2008

2008-05-29T16:57:00.010+02:00

Het is eindelijk officieel! :)
Ik zal op PAGE 2008 (26 tem 28 september) een workshop geven over het priester(essen)schap. Dit zal ongeveer de inhoud zijn van mijn workshop :

Priester(essen)schap : je verbinden met en in dienst staan van de Goden

Anthea neemt je in het eerste deel van de workshop mee in een lezing over het priesteressenschap, met voorbeelden uit haar persoonlijke reis als priesteres van Aphrodite. Na een inleiding over de verschillende niveaus van geloof in, contact met of werken met Goden en Godinnen, die samenhangen met specifieke niveaus van transcendente ontwikkeling, leert ze je hoe je zelf in contact kan komen met jouw primaire God of Godin en wat kan je doen om die band te exploreren en te versterken.

Vervolgens gaat Anthea dieper in op het priester(essen)schap van een bepaalde God of Godin. Dit bestaat immers uit een geheel eigen en unieke aanpak en heeft weinig te maken met de traditionele inwijdingsniveaus van de wicca. Wat houdt het priester(essen)schap dan precies in? Wie komt daarvoor in aanmerking? Hoe begin je daaraan? Welke waarden en attitudes draag je uit als priester(es) van de oude Goden? Hoe zoek je je eigen invulling van het priester(essen)schap aan jouw God of Godin? Kan je priester(es) zijn van meerdere Goden of Godinnen? Op al deze vragen zal Anthea je een antwoord proberen te bieden.

De workshop wordt afgesloten met een aantal lichaamsgerichte en meditatieve oefeningen die je zullen helpen om contact te maken met jou primaire God of Godin en die je helpen te leren hoe je je eigen weg vindt in het priester(essen)schap.

Meebrengen: loszittende comfortabele kleding
Deelnemers : max. 24 personen
Taal : deze workshop wordt gegeven in het Nederlands

Dat klinkt interessant, niet? :) Ik heb er alvast super veel zin in!
Voor wie interesse heeft om te komen, verwijs ik je graag door naar de website van PaGE 2008 (http://www.page2008.be/) waar je alle informatie kan vinden over het evenement op zich, alle workshops die er worden gegeven en alle workshopgevers, alsook de inschrijvingsdocumenten.

Liefs,
Anthea

Aphrodite chant

2008-05-29T16:26:00.010+02:00

Op de cd "Mother Wisdom" van KIVA wordt onderstaande Aphrodite-chant gezongen. Ik vind het een prachtige chant omdat de helende en zuiverende kracht van het water als het ware vrijkomt bij het zingen, evenals de warme en troostende aanwezigheid van Aphrodite.

De chant kan je hier beluisteren : http://www.soulrebels.com/beth/aphrodite.html

Of je kan hem ook beluisteren op de site van KIVA zelf : http://www.kivasong.com/recordings/mother_wisdom.html

Strong like the ocean

Gentle like rain

River wash my tears away

Aphrodite

Aphrodite Godinnen-olie

2008-04-24T15:51:00.011+02:00

Vandaag wil ik met jullie mijn recept voor de Aphrodite Godinnen-olie delen. Deze olie is zachter en zoeter dan de Aphrodite liefdesolie, maar de geur laat ten volle alle kwaliteiten van de mooiste Godin onder de griekse Godinnen tot zijn recht komen. Het is een olie die volop de gevoelens van vrouwelijkheid ondersteunt en versterkt; zacht, teder, warm, rustgevend en verleidelijk.

De olie werkt aardend; brengt ontspanning, rust en evenwicht en stimuleert het lichaamsbewustzijn. Het geeft je een gevoel van veiligheid, geborgenheid en (zelf)vertrouwen. Doordat de geur zacht en zoet van aard is, werkt deze olie eerder subtiel als het om verleiding gaat. In die zin is de olie uitermate geschikt voor een ontspannende of licht-erotische massage. De olie versterkt ook de ontvangende vrouwelijke krachten en is daarom heel helpend bij meditatie en divinatie. In een rituele context kan je deze Aphrodite-olie perfect gebruiken wanneer je werkt met de Godin in het algemeen en wanneer haar aspecten van seksualiteit en vruchtbaarheid minder sterk op de voorgrond staan.

20 ml basisolie (amandel)
3 druppels ceder (cedrus atlantica)
3 druppels sandelhout (santulum album)
3 druppels kaneel (cinnamomum zeylanicum)
1 druppel roos (rosa damascener)

Rozenolie is nogal duur en indien je die niet in huis hebt, kan je de mengeling ook zonder rozenolie maken. Maar naar mijn ervaring gaan de meer subtiele en specifieke Aphrodite-kwaliteiten van de olie hiermee een beetje verloren, ondanks dat de olie nog steeds heel erg lekker ruikt en zalig ontspannend werkt. Om de werking van de olie te optimaliseren, laad je de olie best energetisch op en vraag je daarbij om de zegeningen van Aphrodite.

Hieronder een meer uitgebreide beschrijving van de emotionele en lichamelijke werking van de afzonderlijke etherische olieën.

Ceder (kalmerend, versterkend, anticeptisch - niet gebruiken bij zwangerschap want werkt vruchtafdrijvend!!!!) :
Ceder verheldert het hoofd wanneer het vol angst en nerveuze spanning zit. Het ontspant de analytische geest en is goed voor dagdromers en mensen die afwezig zijn. Het helpt mensen een gevoel van evenwicht in hun leven te ontwikkelen. Ceder geeft kracht en sterkte, schept harmonie en moedigt de seksuele respons aan.

Sandelhout (versterkend, verzachtend, kalmerend en ontstekingsremmend) :
Omdat het zoet, warm en vol is, is sandelhout uitermate verleidelijk en een echt afrodisiacum, dat angst en neerslachtigheid verdrijft. Het brengt de ziel tot rust en laat hem de diepste toestand van meditatie bereiken.
Sandelhout stimuleert ook de productie van witte bloedlichaampjes en werkt antisceptisch bij aandoeningen van de lucht- en urinewegen.

Kaneel (verwarmend, versterkend, krampstillend, antisceptisch, schimmelwerend en stimulerend - niet in grote hoeveelheden gebruiken want kan irritatie veroorzaken!) :
Kaneel werkt goed bij geestelijke vermoeidheid en concentratieverlies. Het stimuleert en verfrist de geest en verdrijft spanning. Het stimuleert de zintuigen en brengt de zenuwen tot rust.
Kaneel verwarmt de maag en stimuleert een trage spijsvertering. Het is goed tegen vaginale infecties, geeft verlichting bij vermoeidheid, krampen en reumatische spierpijn, helpt goed tegen verkoudheid en griep wanneer men het koud heeft en rillerig is.

Roos (reinigend, versterkend, verzachtend, antidepressief, lustopwekkend, antisceptisch en ontstekingsremmend) :
Rozenolie is luxueus, erotisch en sensueel. In woelige perioden brengt het de emoties tot rust. Het maakt het hart vrolijk, pept het zelfvertrouwen op en brengt de diepste gevoelens naar buiten. Rozenolie versterkt liefde en seksueel verlangen. De geur werkt kalmerend en verschaft een gevoel van geluk en vrede, wat tot prettige warme contacten leidt. Bij mensen die zich slecht op hun gemak, onzeker of ontevreden over zichzelf voelen heeft het een kalmerend en verzachtend effect. Alsook bij gevoelens van schuld, jaloezie, verdriet of wrok. Rozenolie versterkt de bloedvaten, reinigt het bloed, bevordert de bloedsomloop en reguleert de werking van het hart. Het reinigt de baarmoeder en reguleert de menstruatie. Het geeft verlichting bij premenstruele spanningen en pijnlijke menstruatie. Het is ook nuttig bij de behandeling van impotentie en steriliteit. Rozenolie verjongt en herstelt de huid. Het zorgt voor een goede nachtrust door zijn kalmerende werking op de zenuwen.

Liefs,
Anthea

Opdracht van de Godin

2008-04-17T13:32:00.024+02:00

Zonsondergang op het strand bij de rots van Aphrodite - Cyprus (2007)

Luister naar de woorden van de Grote Moeder
Die van oudsher bekend was onder vele namen;
Artemis, Astarte, Athena, Diana, Melusine, Aphrodite, Cerridwen, Dana, Arianrhod, Isis, Brid,
En met vele andere namen.

Wanneer je ooit iets nodig hebt,
Eens in de maand
En best wanneer de maan vol is,
Dan zal je bijeen komen op een heilige plaats
En mijn geest aanroepen.
Ik, die de koningin van alle heksen ben.

Daar zal je bijeenkomen,
Samen met hen die verlangen
Om de geheimen van de heksenkunst te leren,
Maar de kennis van de natuur nog niet doorgronden.
Aan hen zal ik dingen leren die nog onbekend zijn.

En je zult vrij zijn van slavernij.
En als teken dat je werkelijk vrij bent,
zul je zingen, dansen, feesten, muziek maken en beminnen
En dit alles ter mijner ere.
Want mij behoort de extase van de geest
En mij behoort ook de vreugde op aarde,
Want mijn wet betekent liefde voor alle wezens.

Hou steeds je hoogste ideaal zuiver.
Streef daar altijd naar.
Laat niets je tegenhouden
En niets je daarvan afleiden.
Want mij behoort de geheime deur
Die toegang geeft tot het Land der Jeugd
En mij behoort de beker van de Wijn van het Leven
En de ketel van Cerridwen,
Die de Graal van onsterfelijkheid is.

Ik ben de Godin die vreugde brengt in het hart der stervelingen.
Op aarde schenk ik de kennis van de eeuwige geest,
En na de dood breng ik vrede en vrijheid
En hereniging met hen die zijn voorgegaan.

Ik verlang geen offers,
Want zie, ik ben de moeder van alles wat leeft,
En mijn liefde wordt uitgegoten over de aarde.

Nature trail Caledonia falls - Cyprus (2007)

Luister naar de woorden van de Godin van de Sterren,
In het stof van haar voeten zijn hemelse legioenen gelegerd,
En haar lichaam omspant het heelal.

Ik ben de schoonheid van de groene aarde
En de zilveren maan tussen de sterren.
Het mysterie van de wateren,
En het verlangen in het hart van de mensen.
Uit mij komt alle leven
En naar mij moet alles terugkeren.

En voor mij, geliefden van de goden en van mensen,
Zal je gehuld worden in eeuwige blijdschap en geluk.
Laat mijn verering gebeuren in de harten van zij die blij zijn,
Want zie, alle daden van liefde en genot vormen mijn rituelen.
En laat daarom schoonheid en kracht heersen,
Macht en medeleven,
Eergevoel en nederigheid,
Vreugde en eerbied
Binnen in je.

En jij, die denkt mij te zoeken,
Weet dat je zoeken en verlangen tot niets zal leiden,
Tenzij je het Mysterie kent.

Als je datgene wat je zoekt niet vindt binnen jezelf,

Zal je het buiten jezelf ook niet vinden.
Want zie, ik ben bij je geweest sinds het begin der tijden,
En ik ben datgene wat bereikt wordt aan het einde van alle verlangen.

Inzegeningsritueel van de Tempel van Aphrodite

2008-04-06T13:39:00.018+02:00

Vrijdagavond 4 april was het dan eindelijk zo ver : de officiële inzegening van de Tempel van Aphrodite, dochtercoven van Arcadia.

Om 19u30 belde Eleniana aan mijn deur aan. Zij kwam al een beetje vroeger om alles mee klaar te zetten: een altaar voor Aphrodite, een altaar voor Hestia met de nieuwe tempelkaars en een altaar voor Athena en de Gratiën. Om 20u arriveerde ook Fjierra met de Arcadia-kaars en kon het ritueel van start gaan.

Na een zuivering met water uit het bad van Aphrodite op Cyprus en een wederzijdse zegening met een heerlijk zoet ruikende Aphrodite-olie, trokken we onze cirkel en nodigden we de elementen en de geesten van het land uit om getuige te zijn van ons ritueel. Hestia werd op een gepaste manier verwelkomd, evenals de belangrijkste Godin van die avond, Aphrodite.

Aphrodite-altaar

Daarna las Fjierra de "Opdracht van de Godin" voor. Deze tekst, geschreven door Doreen Valiente en één van de mooiste teksten die er bestaat binnen de hekserij, betekent zowel voor Eleniana als voor mij heel veel. We luisterden dan ook aandachtig naar de woorden die Fjierra ons voorlas.

Altaar voor Athena en de Gratiën

Fjierra vroeg ons hierna om te vertellen wat onze visie was voor de Tempel van Aphrodite, wat wij hopen te bereiken en wat wij willen betekenen voor de Tempel. Eens we dit verwoord hadden besloot Fjierra onze voornemens met "zo zal het zijn!" en was het tijd om even te ontspannen en ons door Fjierra te laten meenemen in een zuiveringsmeditatie met de Gratiën - Euphrosyne, Aglaia en Thalia. Na deze prachtige mooie meditatie, werd ook het Aphrodite-beeld op het altaar gebaad met water uit het bad van Aphrodite, bewierookt en bestrooid met rozenblaadjes, naar analogie met de oude Aphrodisia-rite.

Aphrodite, na de Aphrodisia-rite

Dan was het tijd voor onze eed en Fjierra besloot dit stuk met de zegen van de Goden en enkele persoonlijke woorden tot mezelf en tot Eleniana gericht.

Heilige tempelsteen uit Korinthe

Daarna vroegen we Hestia om onze tempelkaars te zegenen en werd naar oude gewoonte van de Grieken, die het vuur van Hestia van de polis meenamen naar de nieuwe kolonie die zij gingen stichten, het vuur van Arcadia meegenomen naar de Tempel van Aphrodite om de tempelkaars hiermee te ontsteken, als symbool van de verbondenheid tussen de moedercoven en de dochtercoven.

Altaar voor Hestia

In een korte meditatie gingen Eleniana en ik dan naar onze Tempel op het astrale vlak om de tempelkaars, het heilige vuur, ook daar een veilige plaats te geven. Daar werden we opgewacht door Aphrodite, die trots en dolgelukkig in de Tempel stond te wachten, Athena die goedkeurend knikte en Hestia, aan wie ik liefdevol de kaars overhandigde. Fjierra wist ons achteraf nog te zeggen dat zij in tussentijd boodschappen had ontvangen van Demeter en Zeus, die beiden ook hun opwachting maakten. De Goden van Olympus hebben het in elk geval geweten dat er een nieuwe tempel voor hen werd gebouwd ;)

Tempelkaars van de Tempel van Aphrodite

Daarna volgden er nog enkele persoonlijke woorden, gericht tot Eleniana, met wie ik de afgelopen twee jaar enorm veel gedeeld heb en met wie ik samen de Tempel ga leiden en tot Fjierra, mijn HPs en mentor, om haar te bedanken voor alles wat zij mij geleerd heeft, voor haar steun, haar aanmoediging en haar onvoorwaardelijk geloof in mijn kunnen. Ik moet jullie er niet bij vertellen dat dit voor mij een heel emotioneel moment was en dat er dan ook rijkelijk traantjes zijn gevloeid ;) We besloten het ritueel met de Grote Rite, waarvoor ik speciaal een fles Aphrodite-wijn uit Cyprus had bewaard, en we bedankten Aphrodite, Hestia en alle andere krachten en elementen die tijdens het ritueel aanwezig waren. Dan werd onze cirkel terug geopend en babbelden we nog gezellig na tijdens de lekkere cake & wine. Voor we het wisten was het al 23u30 en werd het toch stilaan tijd om op te ruimen en huiswaarts te keren.

Het was een enorm mooie en emotionele avond geweest. De eerste van velen die nog zullen volgen.

Liefs,
Anthea

Aphrodite liefdesolie

2008-04-02T15:42:00.021+02:00

Graag wil ik mijn recept voor deze uiterst verleidelijke Aphrodite liefdesolie met jullie delen.

Deze Aphrodite-olie brengt ten volle de sensuele, passionele en erotische kanten van de Godin in onszelf naar boven, maar het heeft tevens een ontspannende werking op het lichaam en het verscherpt onze zintuigen. Of je nu een spannende erotische avond met je partner wil beleven of de Godin in haar meest seksuele aspecten bij je ritueel wil betrekken, deze olie is voor beide doeleinden heel geschikt.

Daarnaast is het ook een zeer effectieve vruchtbaarheidsolie voor wie wil zwanger worden! ;)

20 ml basisolie (amandel)
1 druppel roos (rosa damascener)
3 druppels sandelhout (santulum album)
3 druppels kaneel (cinnamomum zeylanicum)
2 druppels ylang-ylang (cananga odorata)
2 druppels rozenhout (aniba rosaeodora)

Om de werking van de olie te optimaliseren, laad je de olie best energetisch op en vraag je daarbij specifiek om de zegeningen van Aphrodite als Godin van de liefde, seksualiteit en vruchtbaarheid.

Hieronder een meer uitgebreide beschrijving van de emotionele en lichamelijke werking van de afzonderlijke etherische olieën.

Roos (reinigend, versterkend, verzachtend, antidepressief, lustopwekkend, antisceptisch en ontstekingsremmend) :
Rozenolie is luxueus, erotisch en sensueel. In woelige perioden brengt het de emoties tot rust. Het maakt het hart vrolijk, pept het zelfvertrouwen op en brengt de diepste gevoelens naar buiten. Rozenolie versterkt liefde en seksueel verlangen. De geur werkt kalmerend en verschaft een gevoel van geluk en vrede, wat tot prettige warme contacten leidt. Bij mensen die zich slecht op hun gemak, onzeker of ontevreden over zichzelf voelen heeft het een kalmerend en verzachtend effect. Alsook bij gevoelens van schuld, jaloezie, verdriet of wrok.
Rozenolie versterkt de bloedvaten, reinigt het bloed, bevordert de bloedsomloop en reguleert de werking van het hart. Het reinigt de baarmoeder en reguleert de menstruatie. Het geeft verlichting bij premenstruele spanningen en pijnlijke menstruatie. Het is ook nuttig bij de behandeling van impotentie en steriliteit. Rozenolie verjongt en herstelt de huid. Het zorgt voor een goede nachtrust door zijn kalmerende werking op de zenuwen.

Sandelhout (versterkend, verzachtend, kalmerend en ontstekingsremmend) :
Omdat het zoet, warm en vol is, is sandelhout uitermate verleidelijk en een echt afrodisiacum, dat angst en neerslachtigheid verdrijft. Het brengt de ziel tot rust en laat hem de diepste toestand van meditatie bereiken.
Sandelhout stimuleert ook de productie van witte bloedlichaampjes en werkt antisceptisch bij aandoeningen van de lucht- en urinewegen.

Kaneel (verwarmend, versterkend, krampstillend, antisceptisch, schimmelwerend en stimulerend - niet in grote hoeveelheden gebruiken want kan irritatie veroorzaken!) :
Kaneel werkt goed bij geestelijke vermoeidheid en concentratieverlies. Het stimuleert en verfrist de geest en verdrijft spanning. Het stimuleert de zintuigen en brengt de zenuwen tot rust.
Kaneel verwarmt de maag en stimuleert een trage spijsvertering. Het is goed tegen vaginale infecties, geeft verlichting bij vermoeidheid, krampen en reumatische spierpijn, helpt goed tegen verkoudheid en griep wanneer men het koud heeft en rillerig is.

Ylang-ylang (suggestief, euforisch makend, kalmerend, bloeddrukverlagend en lustopwekkend) :
Ylang-ylang geeft rust en creëert een gevoel van vrede. Het doet jaloezie verdwijnen en verzacht frustraties. Ylang-ylang is opwindend sensueel, helpt tegen introversie en bevordert het zelfvertrouwen.
Ylang-ylang is nuttig bij impotentie en frigiditeit. Het heeft een kalmerend effect op de ademhaling en de bloeddruk en is goed tegen stressverwante klachten.

Rozenhout (versterkend, stimulerend en kalmerend, enigszins pijnstillend, antidepressief, goed voor een helder hoofd, geurverdrijvend en antisceptisch) :
Rozenhout is emotioneel opwekkend en opvrolijkend. Het brengt het zenuwstelsel in evenwicht. Het heeft een algemeen kalmerend effect zonder sufheid te veroorzaken. Helpt goed bij moeheid en overbelasting. Bijzonder waardevol tijdens meditatie. Geeft een warm en troostend gevoel als tegengewicht voor gevoelens van verwaarlozing en verlatenheid. Nuttig om uw energie weer op te laden.
Rozenhout bevordert het herstel van de huidcellen. Nuttig bij verouderende, gevoelige en ontstoken huid. Helpt tegen hoodpijn en neemt langzaam de effecten van spanning en stress weg.

Liefs,
Anthea

Psychose of verlichting. Zegeningen en gevaren van het transpersoonlijke.

2008-03-19T11:58:00.008+01:00

Ik wil graag een tekst met jullie delen die ik heb gevonden op het internet. Het betreft een lezing van psychiater en psychotherapeut Norbert Scheepers over "Psychose of verlichting". Ik vond de tekst persoonlijk zeer verhelderend. Het ondersteunt in eerste instantie mijn standpunt inzake "gezonde spiritualiteit versus ziekte" en ten tweede wijst het ook op "de gevaren van het zoeken naar verlichting".

Ikzelf word vaak bezorgd als ik mensen zie die met hekserij (of spiritualiteit in het algemeen) bezig zijn, maar die hierin naar mijn gevoel volledig doorschieten. Deze mensen zijn in mijn ogen niet meer gegrond, vertonen vaak een chaotische denkstijl, verliezen zichzelf in hun spirituele belevingen en vertonen soms uiterst regressieve tendensen. Deze tekst geeft hier meer inzicht over.

Ook geeft de tekst een duidelijk overzicht van de verschillende ontwikkelingsniveaus die wij als mens doorlopen. In die zin ondersteunt de tekst mijn visie dat bepaalde aspecten van de hekserij nog niet zijn weggelegd voor jongeren onder de 18 jaar. Ik heb er niets op tegen dat jongeren beginnen te lezen over hekserij, dat zij - op hun eigen tempo - een natuurbewustzijn ontwikkelen en respect opbrengen voor de natuur, dat zij geloven in een God en Godin of dat zij de jaarfeesten vieren door er op hun eigen manier vorm aan te geven. Maar naar mijn mening zijn zij gewoon nog te jong om zich met andere aspecten van de hekserij - zoals rituelen, magie, schaduwwerk, energetisch werk en pathworkings - bezig te houden, net omdat hun identiteit nog niet stevig gevormd is, zij nog niet voldoende maturiteit hebben verworven en vaak nog allerlei ontwikkelingsfasen moeten doorlopen alvorens zij zich met de "transpersoonlijke ontwikkelingsfasen" kunnen bezig houden.

Het gevaar hier té vroeg mee te beginnen is dat jongeren overspoeld zouden kunnen worden door de energie die loskomt op dit transpersoonlijke niveau - concreet door bepaalde ervaringen of angsten die loskomen door met rituelen, energieën enz bezig te zijn - en dat zij zouden kunnen ineenstorten omdat hun ego-functies - die nog niet voldoende ontwikkeld zijn tot op een volwassen niveau - deze ervaringen nog niet kunnen couperen. Ook het verschil tussen het "Psychische" op het transpersoonlijke niveau en het "magisch denken" op een kinderlijk niveau is niet altijd goed uit te maken als mensen nog zo jong zijn. Het gevaar bestaat dat zij terugvallen op een "magisch denken" ipv vooruit te gaan in hun ontwikkeling. De tekst zal dit verder verduidelijken.

Veel leesplezier!
Anthea

Psychose of verlichting. Zegeningen en gevaren van het transpersoonlijke.

Lezing op het symposium ‘Verlicht of verknipt’, Rotterdam 14 december 2001

Norbert Scheepers, psychiater en psychotherapeut

“Man is not destroyed by suffering, he is destroyed by suffering without meaning.”
Victor Frankl

Allereerst wil ik de organisatie danken voor de uitnodiging om hier in dit selecte gezelschap te spreken over dit onderwerp. Waar ik het met u over wil hebben is de vraag of er verschillen zijn aan te geven tussen psychotische belevingen zoals we die kennen van de meest ernstige psychiatrische ziektebeelden enerzijds en spirituele ervaringen anderzijds. Voor een psychiater is dat geen gemakkelijk opgave omdat, sinds Freud religie en spiritualiteit bij de psychiatrie eigenlijk in een wat twijfelachtig daglicht staan. Wie zich verdiept in de hedendaagse psychiatrie ontdekt al gauw dat het focus van de psychiatrie licht op de biologische aspecten van psychiatrische ziektebeelden en de ontwikkeling van een objectieve “evidence based” maatstaf om psychiatrische ziektebeelden in kaart te brengen en te behandelen. Daar kan ik mij op zich ook heel goed in vinden. In deze psychiatrie lijkt echter bij voorbaat geen plaats te zijn voor religieuze ervaringen, voor zaken als transpersoonlijke ontwikkeling of andere vormen van bewustzijn, hogere vormen van bewustzijn. Het volgroeide ego is het hoogst haalbare ontwikkelingsniveau van de mens en daarmee houdt het verhaal van de reguliere psychiatrie doorgaans op. Alles wat niet meetbaar is, is per definitie niet verifieerbaar, dus niet wetenschappelijk aantoonbaar en dus niet waar. Het beperkte dogma van die wetenschappelijke waarheid heeft daarmee een fors stempel gedrukt ook op de psychiatrie. Het zal u niet verbazen als ik zeg dat ik denk dat het tijd is voor een herwaardering. Het wordt tijd dat we gaan inzien dat er verschillende domeinen waarbinnen wetenschap zich kan ontwikkelen.

Collega Swaab sprak over het externe domein van de materie, waarin alles objectief en waardevrij in maat en getal gekend kan worden. In dit domein zijn geen waarden, intenties, diepten of betekenis te vinden. Er is sprake van existentie zonder doel of plan. Kwaliteit wordt gedegradeerd tot kwantiteit. Maar een ieder van ons, zoals we hier zitten, is zich bewust van een subjectief innerlijk universum vol van waarden, normen, zingeving en betekenis. Als we naar inhoud en betekenis willen kijken praten we over een fundamenteel ander domein, een innerlijk domein dat bestaat naast het uiterlijk domein en niet hiertoe gereduceerd kan worden. Over dat domein wil ik met u praten.

Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat sommige mensen die over spirituele ervaringen vertellen lijden aan een ernstige psychiatrische ziekte. Ik denk echter dat er een kleine groep mensen is die spreekt over authentieke, verifieerbare ervaringen die voortkomen uit wat genoemd kan worden hogere niveaus van bewustzijn, vormen van bewustzijn die de beperkte grenzen van het alledaagse rationele ego overschrijden zonder dat er sprake is van desintegratie van psychische structuren. Hoe waanzin en verlichting als fenomeen van elkaar te onderscheiden is onderwerp van deze lezing.

De fenomenologie van de psychose

Eerlijk is eerlijk. Niet alles wat op spiritualiteit of verlichting lijkt is dat ook. De grens tussen psychose en verlichting is soms flinterdun. Om onderscheid te kunnen maken is het goed eerst stil te staan bij wat men onder een psychose verstaat. Per definitie is een psychose een staat van bewustzijn waarbij het contact met de werkelijkheid verstoort is geraakt. De realiteitstoetsing faalt. Dit kan zich uiten de een van de twee meest kenmerkende symptomen van een psychose: wanen en hallucinaties.

Meer in detail is een waan een inhoudelijke denkstoornis (in tegenstelling tot de formele denkstoornis zoals van de hak op de tak denken of vertraagd denken). De inhoud van het denken wordt gekleurd door niet corrigeerbare irreële gedachten over de persoon zelf of de omgeving om hem heen. Centrale vraag daarbij is hoe ernstig de realiteitstoetsing gestoord is en wie dat bepaald. Als iemand erover klaagt dat hij achtervolgd wordt door de BVD dan hoeft dat natuurlijk geen waan te zijn. Als er infrarood camera’s in zijn huis zijn aangebracht, de buren in werkelijkheid undercover agenten zijn die door de muren kunnen kijken, voorbijgangers op straat met radarogen het lichaam scannen en er een zendertje is ingebracht dat de seksuele organen prikkelt dan begin ik persoonlijk wel te twijfelen aan de realiteit van deze gedachten. De niet flexibele instelling en de oncorrigeerbaarheid van de dwaling in het denken zijn meestal typerend voor een waangedachte. Dat op religieus of spiritueel gebied de grenzen tussen waan en werkelijkheid moeilijker te trekken zijn zal duidelijk zijn. De geschiedenis staat bol van religieuze denkbeelden die grenzen aan het waanachtige.

Behalve wanen kunnen ook hallucinaties onderdeel zijn van een psychose. Een hallucinatie is een zintuiglijke waarneming zonder fysieke prikkel en kan elk zintuig betreffen (horen, zien, ruiken, proeven, voelen). Het horen van stemmen is de meest voorkomende hallucinatie. De stemmen worden als werkelijk beschouwd en per definitie wordt er door degene die ze hoort niet getwijfeld aan de echtheid van de waarneming. Hetzelfde geldt voor andere zintuiglijke gewaarwordingen.

Het is belangrijk in dit kader op te merken dat in psychiatrische zin het voorkomen van wanen en/of hallucinaties verwijst naar een ernstige (vaak organisch bepaalde) psychiatrische stoornis. Persoonlijk ben ik het daar volledig mee eens. De kans dat deze verschijnselen aan iets anders toe te schrijven zijn dan een ernstige aandoening acht ik klein (maar niet uitgesloten). Veel ernstige psychiatrische ziektebeelden kunnen gepaard gaan met de aanwezigheid van wanen en/of hallucinaties. Het bekendste ziektebeeld is schizofrenie, een hersenziekte met inmiddels aantoonbare biologische beschadigingen die ernstige problemen veroorzaakt op alle levensterreinen. Daarnaast kunnen wanen en hallucinaties voorkomen bij ernstige depressies of manieën, bij dementie en andere organische psychosyndromen.

De fenomenologie van de verlichting

Om het mezelf moeilijk te maken wil ik een poging wagen een aantal kenmerken van een authentiek spirituele ervaring uitmondend in een toestand van verlichting te beschrijven. Ik zal hiervoor gebruik maken van het spectrummodel van Ken Wilber waarin de transpersoonlijke stadia van ontwikkeling uitvoerig in kaart zijn gebracht.

Wilber ziet de ontwikkeling en evolutie van het bewustzijn als een complex proces van toenemende synthese en integratie van psychische structuren. Voor de mensen die zijn werk niet kennen zal ik proberen twintig jaar theorievorming samen te vatten in twee minuten.

De ontwikkeling van het bewustzijn verloopt in stadia, vanuit elk stadium ziet de wereld er anders uit en kijken we op een bepaalde manier naar onszelf en onze omgeving. We beginnen het leven als kind in een ongedifferentieerde archaische wereld waarin geen grenzen bestaan. Het fysieke zelf en de fysieke wereld vormen nog een eenheid. Het duurt niet lang voordat het kind zich los maakt uit die ongedifferentieerde matrix en ontdekt dat zijn fysieke zelf anders is dan de omgeving. Het kind bijt in het laken en dat doet geen pijn. Het bijt in zijn duim dat doet wel pijn. Er is dus een verschil, en rond het einde van het eerste jaar heeft de baby zich los kunnen maken van zijn versmoltenheid met de fysieke wereld. Het kind heeft dan nog niet de grenzen getrokken van het emotionele zelf, dat is de volgende stap. Zijn eigen gevoelens zijn nog versmolten met die van belangrijke mensen in zijn omgeving. Het kind denkt dat de wereld voelt wat hij voelt, dat de wereld wil wat hij wil en dat de wereld ziet wat hij ziet (ik heb twee kleine zoontjes). Het wereldbeeld is dus magisch. Het moet leren onderscheid te maken tussen het emotionele zelf en de emotionele omgeving, leren duidelijke emotionele grenzen te trekken tussen zichzelf en de wereld. Tegen het eind van het tweede jaar moet normaal gesproken dit stadium bereikt zijn.

Tussen het tweede en vierde jaar vindt de ontwikkeling plaats van het conceptuele zelf. Piaget noemde dit het pre-operatione stadium. Het kind leert te werken met beelden, symbolen en concepten. Het gaat zich langzaam maar zeker vereenzelvigen met het mentale zelf. Het kind is geen bundel gewaarwordingen, impulsen en emoties maar heeft dit omgezet een een verzameling symbolen en concepten. Een belangrijk hulpmiddel daarbij is de taal en met de ontwikkeling van de taal treedt het kind een nieuwe wereld binnen vol met verhalen en mythen.

Deze eerste drie stadia worden vaak pre-persoonlijk, narcistisch en egocentrisch genoemd omdat het kind vooral op zichzelf gericht is.

Het egocentrische perspectief ondergaat een radicale verandering bij het vermogen je in te leven in een ander. Dat is de volgende ontwikkelingstap die gezet moet worden. Deze ontwikkeling begint rond het 5de –6de jaar en loopt door tot de puberteit. Belangrijk wordt in deze fase niet hoe ik moet omgaan met mijn impulsen en emoties, maar hoe ik mijn verschillende sociale rollen moet leren spelen. Hoe pas ik bij mijn groep, mijn land, mijn volk. Nu ik me in de ander kan verplaatsen wordt het belangrijk hoe ik mij tot die ander moet verhouden. Zelf- en wereldbeeld worden bepaald door de groep waartoe je behoort. De identiteit verschuift van egocentrisch naar sociaal, al is het sociale perspectief nog vrij beperkt.

Rond het 11de tot 15de jaar verschijnt het vermogen tot formeel-operationeel bewustzijn. We treden de wereld van ideeën binnen. Een eindeloze wereld van mogelijkheden die in ons bewustzijn tot ontplooing komt. Allerlei idealistische mogelijkheden doemen op, we kunnen dromen van dingen die er nog niet zijn. Het is de leeftijd van redenatie en revolutie. We kunnen gaan nadenken over het denken, de innerlijke wereld verschijnt voor ons geestesoog. Het kritisch vermogen komt tot ontwikkeling, waardoor je gaat nadenken over de regels en rollen die tot dan toe je leven bepaalde. De exclusieve identificatie met de sociale rollen die je speelt kun je langzaam loslaten. Je ontdenkt dat jouw groep niet de enige is in het universum, dat jouw god niet de enige is, dat jouw ideologie niet de enige is (ik heb het hier over de normale gezonde ontwikkeling van het bewustzijn). Het perspectief wordt mondiaal, divers en multicultureel.

Het laatste ontwikkelingsstadium dat de orthodoxe westerse psychologie erkent is het stadium van visioen-logica en brengt ons op de rand van de transpersoonlijke stadia. Dit bewustzijn wordt gekenmerkt door een groot vermogen tot integratie. Het zelf en de wereld worden gezien en ervaren als een eindeloos interactief netwerk van mogelijkheden en ideeën. Het observerende zelf begint zowel het denkvermogen als het lichaam te overstijgen en kan naar beide kijken als objecten. Daarmee zijn we aan de grens belandt van de transpersoonlijke stadia van ontwikkeling.

Het eerste werkelijk transpersoonlijk niveau dat Wilber onderscheidt is het Psychische. Op dit niveau veranderen iemands cognitieve en perceptuele mogelijkheden op een dramatische manier. Het bewustzijn verbreed zich tot ver voorbij de grenzen van het benauwende persoonlijke en individuele perspectief. Het bewustzijn kenmerkt zich door inzicht in de veelvormigheid van de wereld en in de universele wetten die hieraan ten grondslag liggen. Het is het niveau van het innerlijke zien. Iemand op dit niveau kan een eenheid met de hem omringende wereld ervaren zoals beschreven in de Natuur Mystiek. Stel u maakt een mooie natuurwandeling, u bent ontspannen en ontvankelijk voor de indrukken uit de omgeving, u kijkt naar een prachtige berg en wham… plotseling is er niet meer iemand die kijkt…. Alleen nog de berg. De kracht van het innerlijk zien is vele malen groter dan de kracht van het denken in begrippen en ideeën op het vorige niveau. De wereld wordt directer en intenser ervaren. De gedachtewereld van het concrete en abstracte denken (die nog steeds ter beschikking staat) wordt aangevuld met de mogelijkheden van een directe innerlijke waarneming en inspiratie.

Het volgende niveau noemt Wilber het Subtiele. Dit is het niveau van de transpersoonlijke archetypes, de platonische vormen, de Goddelijke vonk die in ieder van ons brand (Ishtadeva in Hindoeïsme, Yidam in Mahayana Boeddhisme, demiurge in Gnosticisme). Dit is het niveau van het Goddelijke Mystiek, de directe ervaring van het Goddelijke. Op dit niveau is er nog altijd sprake van een dualisme tussen het Zelf, de eigen ziel en de Ander (God of het Goddelijke). De ziel kan communiceren met God, de vereniging met het Goddelijke zoeken en tijdelijk opgaan in het Goddelijke, maar blijft een onderscheidde identiteit.

Het laatste niveau is het niveau van de Nonduale Mystiek. Wilber noemt dit het Causale, de basis of oorzaak of creatieve grond van alle andere dimensies. Op het vorige niveau was nog steeds sprake van een subject dat keek naar een ander, hoger object. Op het Causale niveau wordt het subject-object dualisme uiteindelijk overstegen en wordt de ziel verlost van het gevoel een afgescheiden Zelf te zijn. De ziel wordt verlost van pijn, angst, tijd, lijden en dood. De ware Wijze wil God niet meer zien maar wil verlost worden van het gevoel dat er überhaupt sprake is van iemand die Ziet. Nog steeds volledig de beschikking hebbende over alle voorgaande niveaus van ontwikkeling keert de Wijze terug van zijn ontdekkingsreis naar het Nonduale. Hij of zij keert terug in de gewone wereld van gewone mensen in een gewone alledaagse werkelijkheid, maar volledig bevrijdt van het pijnlijke besef een afgescheiden Zelf te zijn. De ware Wijze is dan ook een gewoon mens met een buitengewoon inzicht in de aard der dingen. Daarin ligt de essentie van de Verlichting: het volledig doordrongen zijn van het Nonduale karakter van de Werkelijkheid, het overstijgen van de dualiteit tussen subject en object, tussen Zelf en Ander. Dat is de verlossing waar Boeddha ons over vertelt en vanuit die wijsheid leven is echt iets heel anders dan het af en toe slikken van een tabletje XTC.

De verschillen tussen psychose en verlichting

Na het bespreken van de fenomenologie van zowel de psychose als de verlichting is het niet zo moeilijk een aantal verschillen tussen beide op te noemen. Misschien wel het belangrijkste verschil tussen deze bewustzijnstoestanden is dat bij de psychose sprake is van desintegratie van psychische structuren terwijl verlichting gekenmerkt wordt door een hoge mate van integratie van diezelfde structuren. Deze integratie maakt dat iemand ten alle tijden kan beschikken over alle bewustzijnsniveaus. Er is geen sprake van een chaotisch, incoherent denkpatroon. Met name het logisch denken is volledig intact, evenals de capaciteit om naar anderen te luisteren. Dit ontbreekt bij mensen die lijden aan een psychose. De psychose kan gezien worden als een mentale catastrofe waardoor de omgang met taal en de buitenwereld diepgaand wordt veranderd. De desintegratie staat op de voorgrond. Het leven wordt geregeerd door chaos en angst. Dit gaat vaak gepaard met vertwijfeling. Het vermogen tot logisch redeneren is beperkt. De werkelijkheid en de gedachtewereld worden doorgaans volledig beheerst door de waangedachten en de hallucinaties. Vaak is het sociaal functioneren ernstig beperkt, hebben de prestaties op het werk onder de psychose te lijden en vallen sociale contacten weg.

Een ander aspect dat kenmerkend is voor het verschil tussen psychose en verlichting is de mate van mededogen en egocentriciteit van beide. De psychose wordt gekenmerkt door een sterke gerichtheid op het eigen functioneren en de eigen omgeving. Het gaat in de psychose om een volstrekt individuele beleving. Er is sprake van een zeer egocentrische belevingswereld die vrijwel ondoordringbaar is voor anderen. Het contact met het eigen denken, voelen en willen en daarmee het contact met andere mensen raakt ernstig verstoord. Vaak vallen mensen terug op vroege narcistische afweermechanisme om zichzelf te beschermen tegen de invloed van de buitenwereld. Mensen met werkelijke toegang tot de transpersoonlijke domeinen zijn te herkennen aan hun verminderde egocentriciteit en hen toegenomen capaciteit tot het tonen en uiten van mededogen. Hoe minder het narcisme en hoe groter het mededogen, hoe verlichter de persoon. De spirituele ervaring is ingebed in en wordt gedragen door een religieuze spirituele traditie die een collectieve betekenis geeft aan de ervaringen, anders dan bij de individuele chaos van de psychose.

De gevaren van het zoeken naar verlichting

Om het Nonduale te kunnen ervaren zal een ieder van ons de reis door de transpersoonlijke niveaus moeten maken. Hoewel het gevoel van verlichting feitelijk voor het oprapen licht (het is er altijd en overal, zelfs op het moment dat u dit leest kunt u erover beschikken) vraagt het toch training en een zekere mate van begeleiding door een gids die het gebied reeds verkend heeft. Het beginnen aan deze reis zonder de nodige voorbereiding is een hachelijke onderneming. Met name op de Psychische en Subtiele niveaus liggen vele gevaren op de loer die voor een onervaren of onrijp ego risico’s met zich meebrengen. Daarom adviseer ik er niet aan te beginnen als u niet beschikt over een voldoende rijp en volwassen mentaal ego.

Enerzijds kunnen de verlokkingen op deze niveaus voor het ego of persoonlijke zelf zo groot zijn dat men vast blijft houden aan de vermogens en vaardigheden die deze niveaus in zich herbergen waardoor verdere ontwikkeling stagneert. Anderzijds kunnen de ervaringen zo beangstigend en bedreigend zijn dat het niet goed voorbereidde of begeleidde ego alsnog desintegreert. In dat laatste geval ligt ook de psychose op de loer om toe te slaan.

In mijn eigen praktijk ben ik diverse mensen tegen gekomen die overspoeld werden op het moment dat de energie van de transpersoonlijke niveaus vrij kwam. Doordat het ego onvoldoende gerijpt was en er nog te veel onverwerkte en gedissocieerde thema’s waren die de basis van de ego-ontwikkeling hadden verzwakt, konden zij de overweldigende mogelijkheden van het Psychische niveau niet integreren. Chaos werd hun deel en zij moesten hun zoektocht staken. Het beste advies wat ik kon geven was alle activiteiten met betrekking tot de ontwikkeling van het transpersoonlijke (zoals meditatie, yoga e.d.) onmiddellijk te staken en zich eerst maar weer eens richten op het aanbrengen van structuur, rust en regelmaat in hun leven.

Een tweede gevaar dat niet onderschat moet worden is dat vele methoden die worden genoemd als wegen tot verder (transpersoonlijke) ontwikkeling dit feitelijk niet zijn. Met name binnen de New-Age wereld is het soms moeilijk onderscheid te maken tussen stromingen en theorieën die werkelijk spirituele groei en ontwikkeling nastreven en zij die dat in het gunstigste geval niet doen en in het ergste geval ronduit regressieve tendensen vertonen. Dat laatste heeft te maken met het feit dat de prepersoonlijke domeinen (de archaïsche en magische niveaus van het jonge kind) nogal wat overeenkomsten kunnen vertonen met de transpersoonlijke domeinen.

Een ieder zal het hopelijk met mij eens zijn dat de archaïsche, niet gedifferentieerde versmoltenheid van de pasgeboren baby heel iets anders is dan de integratieve wijsheid van het Nonduale ook al ontbreekt bij beide het bewustzijn van een afgescheiden zelf. Toch zijn er voldoende stromingen en bewegingen binnen de New-Age wereld die aansturen op een terugkeer naar de vroegere niveaus met verachting voor alles wat het rationele ego teweeg heeft gebracht. Natuur Mystiek moet natuurlijk ook niet verward worden met de magie van het praten tegen bomen of het lopen over vuur, net zo goed als de mythische wereld van het kind in niets te vergelijken is met het de goddelijke eenheidsbeleving van een mysticus als Johannes van het Kruis op het Subtiele niveau. Zo ook is uiteindelijk de psychose niets meer of minder dan een terugval naar de basale prepersoonlijke niveaus daar waar de verlichting het eindpunt is van de reis naar het Nonduale.

Het New-Age denken brengt helaas vele ideeën voort die niets met transpersoonlijke ontwikkeling te maken hebben maar alles met zelfverheerlijking en egocentrisme. Veel theorieën stellen de macht van het ego vaak op een magische wijze centraal. Het gaat meer over het cultiveren van het narcisme dan over compassie en wijsheid. En het grootste probleem is misschien wel de blinde vlek die in deze wereld bestaat voor dit onderwerp. Dat regressieve tendensen en de versterking van prepersoonlijke niveaus een authentieke transpersoonlijke ontwikkeling in de weg staan moge duidelijk zijn. Dat zij een ongezonde ontwikkeling kunnen versterken in de vorm van een psychotische ontregeling ligt soms voor de hand. Al is voor een ernstige psychose meestal ook een biologische kwetsbaarheid nodig.

Van dissociatie naar integratie

In bovenstaande heb ik getracht enige helderheid aan te brengen in het verschil tussen psychose en verlichting. De moderne psychiatrie denkt zich te kunnen permitteren om elke vorm van transpersoonlijke ontwikkeling te duiden als een terugval naar kinderlijke fantasie. Binnen de alternatieve stromingen verenigt in het New-Age denken zie je de omgekeerde fout. Regressieve ontwikkeling worden geduid als persoonlijke groei. De waarheid ligt zoals gewoonlijk in het midden.

Verwijzend naar de titel van dit symposium ben ik van mening dat je kunt zeggen dat verknipt en verlicht goed van elkaar onderscheiden kunnen worden. Voorwaarde is wel dat je je eigen referentiekader weet te verbreden door de hogere niveaus van bewustzijnsontwikkeling te accepteren als reële mogelijkheid. Echte persoonlijke groei is herkenbaar aan een afname van het narcisme en een toename van mededogen en wijsheid. Met dat criterium in het achterhoofd is het niet moeilijk om te zien dat in de huidige individualistische samenleving maar zeer weinig mensen het niveau van het Nonduale hebben bereikt. Daar staat een grote groep mensen tegenover die om wat voor reden dan ook te kampen hebben met een terugval naar of het niet los kunnen komen uit de prepersoonlijke niveaus waar primitieve emoties, magisch denken, narcisme, egocentrisme en in het ergste geval psychose regeren. Aan de hand van de genoemde kenmerken heb ik hopelijk duidelijk kunnen maken hoe beide groepen van elkaar onderscheiden kunnen worden.

Het is de hoogste tijd dat wij meer aandacht gaan besteden aan een integrale visie op bewustzijn en ontwikkeling. Het ontwikkelingsmodel van Wilber kan daarbij een goede eerste leidraad zijn. Het is gekoppeld aan vrijwel alle denkbare facetten van het menselijk bestaan en houdt ter dege rekening met de verworvenheden binnen de verschillende wetenschappelijke domeinen. Het model biedt ongekende mogelijkheden om de dissociatieve wonden in ons eigen denken te helen. Een integrale visie kan de deur openen naar een authentiek spirituele transformatie. En het uiteindelijke doel van dat alles is de ervaring van het Nonduale, de verlichting, om van daaruit terug te keren in het volle besef een gewoon mens te zijn.En misschien dat we dan het antwoord weten op de vragen die Huston Smit zich stelt aan het begin van zijn prachtige boek “The World Religions”:

Where are we?
Why are we here?
What does it all mean?
What, if anything, are we supposed to do?

Ik dank u voor uw aandacht….

bron : http://www.home.zonnet.nl/berhen/psychose.htm

Psychologe en priesteres, hoe rijmt zich dat samen? deel 2

2008-03-19T08:45:00.011+01:00

De dicussie op het forum ging nog een beetje verder. Ik wil jullie het vervolg niet onthouden :)

Iemand zei in reactie op mijn post over het erkennen van de beleving van de cliënt:

Het is inderdaad heel goed om naar het totaalplaatje te kijken. Ik ken voorbeelden genoeg die echt geobsedeerd waren door het spirituele en overal geesten of negatieve energieën achter zochten. De meesten van hen zijn in therapie gegaan en kregen daarbij te horen dat ze zich compleet voor die ideeën moesten afsluiten. Wat ik wel grof vond is dat in één geval iemand steeds hogere doses antipsychotica kreeg als hij weer eens over spirituele dingen begon, ook al was het op een nuchtere manier. Maar als iemand nou zijn overleden moeder ziet of hoort, of dat iemand nou gelooft dat er een entiteit in huis zit die hij met een ritueeltje verdrijft, of dat iemand tintelingen voelt als-ie met Reiki bezig is: daar is gewoon helemaal niks mis mee!

Waarop een andere reactie kwam...

Jaaaaaa! DAT is wat er aan me bleef knagen! Zelfs na Anthea's uitleg! Dat is de beleving van de cliënt, dat wordt gerespecteerd door de therapeut... maar als het nou eens echt WAAR is? Iemands beleving erkennen en respecteren is iets anders dan er in geloven. Hoe kan iemand als therapeut respecteren maar als "heks" geloven? Stoornis of waarheid, afhankelijk van de pet... kan toch niet?

Zoals ik al zei hou ik mij in therapie niet bezig met wat "waar" is, maar met de beleving van de cliënt.

Daarnaast geef ik eerlijk toe dat het voor mezelf als "heks" ook niet altijd gemakkelijk is om te "geloven" in allerlei entiteiten (dus los van de beleving gaat het hier over of ik iets voor "waar" kan aannemen). Ik ben hierin heel erg sceptisch als andere mensen met zo'n verhalen afkomen en veel hangt af van hoe die mensen zich dan in zijn geheel presenteren. Iemand die heel erg zweverig is, die heeft bij mij al minder krediet dan iemand waarvan ik weet dat die met beide voeten op de grond staat. Zelf probeer ik altijd eerst een logische verklaring te vinden voor zulke fenomenen, maar ik heb zelf al dingen meegemaakt waardoor ik er ook niet onderuit kan dat er nu eenmaal dingen bestaan die wij niet kunnen verklaren en die groter zijn dan onszelf. Dus ja, ik geloof als heks zeker dat er méér is dan wij kunnen zien en dat dit niet zomaar verklaarbaar is. Maar ik blijf hierin sceptisch en voorzichtig en net zoals in mijn werk kijk ik naar het bredere kader om te beoordelen of ik een verhaal "geloof" of "niet geloof".

Ja oke... maar staat bijvoorbeeld het geloof in entiteiten het werk als therapeut niet in de weg? Als ik morgen aan mijn psychologe vertel dat ik... eeeeh... met mijn dode grootouders heb gepraat ofzo... gaat ze echt schrikken en aantekeningen maken hoor! Terwijl een psychologe als Anthea NIET zou schrikken... terwijl ze hetzelfde werk doen en dezelfde resultaten "moeten" boeken.

Los van dat ik geloof dat er méér is dan we kunnen verklaren, frons ik bij verhalen die ik binnen het "heksenwereldje" hoor soms ook mijn wenkbrouwen. Ik kom genoeg mensen tegen die met hekserij/wicca/spiritualiteit bezig zijn, waar ik me bij moet inhouden als psycholoog om er niet tegen te zeggen dat ik het toch echt niet zo gezond vind hoe ze in het leven staan... Zoals gezegd vallen de meer "zweverige" types hier vaak onder. En hoewel het dan nog geen psychische ziekte of stoornis moet zijn, ben ik er wel van overtuigd dat mensen hierin ook kunnen doorschieten op een ongezonde manier en dus nog weinig met hun twee voeten op de grond staan of de dingen ook eens "nuchter" kunnen benaderen.

Ik denk dat een goede psycholoog zijn/haar eigen geloof opzij moet zetten als ze aan het werk is. Ook al bevestigt een cliënt exact haar geloofsovertuiging, dan nog moet ze kijken of het geloof van de cliënt het functioneren van die persoon in het dagelijks leven niet in de weg staat.

Dit vat het inderdaad allemaal heel mooi samen. Maar ik wil er graag nog wat dieper op ingaan.

Wat betreft de vraag of mijn "geloof" mijn werk niet in de weg staat. Een vollediger antwoord hierop is dat therapeuten nu eenmaal ook maar mensen zijn en net zoals alle mensen hebben wij ook onze beperkingen. We kunnen ons nu eenmaal niet "compleet losmaken" van wie we zijn als persoon, ons eigen verleden en context waarin we zijn opgegroeid en onze levensbeschouwing en waar wij in geloven. Daarom is het zo belangrijk dat we als therapeuten onszelf ook heel goed kennen, dat wij weten wat onze eigen blinde vlekken, persoonlijke thema's en standpunten zijn. Wij moeten voortdurend reflecteren op onszelf om er zeker van te zijn dat we zo min mogelijk iets "opdringen" aan de cliënt wat niet door de cliënt zelf wordt ondersteund. We moeten dus inderdaad onze eigen overtuigingen als persoon zo goed mogelijk "opzij zetten" en de zaken proberen te begrijpen vanuit de visie van de cliënt. Dat wil niet zeggen dat we onszelf als persoon helemaal moeten uitschakelen. Ons "aanvoelen" is nu eenmaal ook ons instrument in therapie. Maar we moeten ons wel heel erg bewust zijn van wat "ons eigen stuk" is en wat "iets van de cliënt" is.

Mijn "eerste reactie" als mijn cliënt zegt dat hij met zijn dode grootouders heeft gepraat, is misschien "meer tolerant" terwijl een andere psycholoog meteen denkt dat je realiteitsbesef gestoord is. Maar dat is een "eerste" reactie, die wij allemaal als mens wel hebben. En daar moet je je bewust van zijn als psycholoog, dat deze spontane eerste reactie - in mijn geval - gekleurd is door mijn eigen spiritualiteit. Maar ondanks mijn "eerste reactie" die misschien meer tolerant is, moet ik toch ook de reflex hebben om naar het breder kader te kijken en te "toetsen" of het realiteitsbesef van mijn cliënt wel degelijk in orde is. Moest ik er zomaar in meegaan, dan zou ik misschien wel over het hoofd zien dat mijn cliënt eigenlijk psychotisch is en dan zou ik geen goede hulpverlener zijn. Maar omgekeerd geldt hetzelfde. Als een psycholoog als eerste reactie schrikt, dan moet hij/zij ipv de cliënt meteen te klasseren als "psychotisch", toch ook het besef hebben om te toetsen of het realiteitsbesef in het algemeen gestoord is of niet. Als hij/zij echter inziet dat deze "ervaring" de cliënt als persoon geholpen heeft en dat er voor de rest niets mankeert aan het realiteitsbesef, zal hij/zij de cliënt ook niet meteen naar de psychiater sturen voor antipsychotica, maar het bekijken met een andere bril en het zien als "subjectieve beleving" en "psychische groei" ipv "objectieve realiteit".

Tot zover het tweede psychotherapeutische intermezzo :)

Psychologe en priesteres, hoe rijmt zich dat samen?

2008-03-18T23:16:00.011+01:00

Op een forum kreeg ik een interessante vraag die ik graag met jullie wil delen.

Hoe combineer je die levensbeschouwing met je werk als psychologe? De psychologie gaat uit van andere zaken, hoe kan jij je cliënten iets vertellen waar je als mens niet achter staat? Hoe kan je (om het even extreem en mischien zelfs belachelijk te stellen) je cliënten wijsmaken dat alles uit het brein komt en 's avonds in je blote kont om een boom huppelen terwijl je Goden aanbidt waar geen enkel bewijs voor is? Het gaat me gewoon om de paradox he? Op geen enkele wijze wil ik je aanvallen of zelfs maar die indruk wekken. Ik vroeg het me gewoon af omdat ik wegens een burn-out bij een psychologe loop. Als zij me zou vertellen dat ze in haar vrije tijd een wiccan/heks /"geef het een naam" is, waren we meteen klaar. Dan zit ze gewoon een lesje boekenwijsheid op te dreunen waar ze zelf niet achter staat. Geef me het boek maar waarin je het gelezen hebt, scheelt me 90 euro per uur en een hoop tijd... Snappie? Ik kan werkelijk niet rijmen hoe jij je wereldbeschouwing kunt combineren met een dergelijk beroep. Het een sluit het ander namelijk uit.

Ik ben opgeleid als psycholoog, maar mijn beroep is therapeut. Vanuit mijn therapiekader (cliëntgerichte therapie) dring ik absoluut niets van mijn eigen levensbeschouwing op aan mijn cliënten. Ik vertel hen ook niet dat alles uit het brein komt, want dat is iets waar ik zelf niet achter sta (en ik denk dat enkel de cognitieve gedragstherapie dit aspect bijzonder benadrukt, dat gedrag wordt gestuurd door gedachten, wat ook wel zo is, maar niet uitsluitend in mijn ogen).

Inderdaad, onze denkprocessen worden geregeld door onze hersenen en neurotransmitters, maar in therapie gaat het om méér dan denken alleen. In therapie (toch in mijn richting) staat de ervaring van mijn cliënt centraal. Ik luister, voel mee, geef dingen terug, confronteer, verdiep het proces maar dit alles enkel met de elementen die mijn cliënt aanbrengt. Zelfs als het gaat over zaken als levensbeschouwing, existentiële kwesties, de dood, de ziel,... dan nog volg ik mijn cliënt in zijn visie en help hem die voor zichzelf uit te klaren of helder te krijgen. Het gaat hierbij niet om juist of fout, het gaat erom dat de visie die de cliënt heeft klopt met zijn gevoel en dat hij/zij daar kracht/inzicht/verandering uit put. Of dat nu geloof in God is, geloof in de wetenschap of in een oerenergie maakt in sé niks uit.

Dat wil niet zeggen dat ik zomaar mee ga in beweringen van cliënten die zeggen dat ze entiteiten hebben gevoeld of dat ze stemmen horen in hun hoofd. De beoordeling tussen pathologie en gezondheid ligt hem hierin om dit in een breder kader van het leven van de cliënt te zien. Wordt een cliënt overheerst door de stemmen in zijn hoofd, kan hij geen onderscheid maken tussen realiteit en fictie en leidt dit ertoe dat hij volkomen disfunctioneert, dan heb je te maken met een psychotisch proces en is aangepaste behandeling noodzakelijk. Een cliënte die na een lang rouwproces echter komt vertellen dat ze haar overleden vader aan haar bed heeft zien staan 's nachts en dat deze afscheid kwam nemen van haar, is in mijn ogen echter niet psychotisch als dit "voorval" maakt dat de cliënte zich beter in haar vel voelt en verder kan met haar leven. Het feit of die cliënte dan effectief een entiteit "gezien" heeft of dit gedroomd heeft, doet er voor mij niet toe. Het gaat om de ervaring, wat die in gang heeft gezet en om het breder "normaal" kunnen functioneren van de cliënt.

Los daarvan is levensbeschouwing iets anders dan wetenschap. Psychologie is een wetenschap van het menselijk gedrag, ontwikkelingsprocessen, stoornissen hierin enz. Eigen aan een wetenschap is dat zij dmv experimenten de fenomenen probeert te verklaren en te bewijzen. Levensbeschouwing en zingeving is een totaal ander domein. Daar gaat het niet om bewijzen of iets al dan niet echt is. Daar gaat het om een filosofie, een levenswijze. Voor mij hoeven die twee niet in contrast te staan met elkaar. Ze gaan gewoon over andere dingen.

Ik gebruik de kennis uit de wetenschappelijke psychologie ook in mijn werk. Maar als cliënten komen praten over levensbeschouwing, dan staat hun ervaring centraal en niet wat de wetenschap zegt.

Nou, die lui (het ging hier over mensen die beweren entiteiten te zien of allerlei paranormale dingen te kunnen, nvdr) vallen heel snel door de mand omdat ze eeeeh... meestal een beetje gek zijn idd. Maar jij schreef prima posts... toch zat me iets dwars. Alles nagelezen en verdomd, je beroep is psychologe! Vond ik (als leek) vreemd gezien je prive-leven. Maar zoals je het uitlegt... ja, waarom niet? Het een hoeft het ander niet in de weg te staan.

Op zich is het niet zo vreemd dat mensen psychologen en spiritualiteit niet meteen zien samengaan. Psychologen zijn heel lang de beroepsgroep bij uitstek geweest die niets te maken wou hebben met religie en/of spiritualiteit, net omdat dit niet wetenschappelijk was en de psychologie tussen de andere exacte wetenschappen al geen makkelijke positie had (menselijk gedrag valt immers niet zo gemakkelijk te verklaren of te bewijzen dan de zwaartekracht). Het is dan ook nog maar recent dat er binnen de psychologie en binnen de psychotherapie open gepraat wordt over spiritualiteit en spirituele belevingen in therapie.

Maar deze openheid leeft nog lang niet bij alle psychologen. Hoewel ikzelf altijd wel open en eerlijk probeer te zijn over het feit dat spiritualiteit voor mij een belangrijke plaats inneemt in mijn leven, pas ik in mijn werkcontext toch ook op wat ik juist zeg over mijn spiritualiteit en tegen wie ik het zeg. Paganisme en New Age worden door veel psychologen over dezelfde kam geschoren en alternatieve behandelaars hebben bij hen ook vaak geen goede naam (toegegeven, er lopen ook wel een hoop charlatans rond binnen dat circuit en die kunnen bij mensen die aan psychische stoornissen lijden soms meer schade aanrichten dan dat ze goed doen). Maar gelukkig merk ik bij collega's - vaak mensen uit mijn eigen therapierichting - dat ze er wel voor open staan en dat vind ik een goede zaak.

Mijn therapierichting leent zich er ook wel goed toe om thema's als zingeving en spiritualiteit te bespreken, aangezien wij altijd vertrekken vanuit de ervaringswereld van de cliënt en "ervaring" dus een centraal middel is om verandering te bewerkstelligen bij cliënten. Ook het "holistisch" principe, dat geest en lichaam één zijn, is een belangrijke gedachte binnen de cliëntgerichte therapie.

Maar neem bv. de cognitieve gedragstherapie, die houdt zich eerder bezig met gedrag, leerprocessen en denkprocessen en is vaak bezig met stoornissen of symptomen die op deze manier beïnvloed kunnen worden (bv. faalangst, depressie, fobiën, dwanghandelingen en dwanggedachten). Dat is een heel ander theoretisch kader. Of de psychoanalyse, daar speelt de vroegkinderlijke ontwikkeling en driften een heel grote rol. Of binnen de systeemtherapie spelen interpersoonlijke relaties en familiebanden dan weer een grote rol. Allemaal andere invalshoeken om naar psychische stoornissen te kijken en deze te behandelen. En elke invalshoek heeft wel iets en kan verklaringen bieden.

Het is maar waar je je zelf als therapeut het beste bij voelt en wat werkt voor jou. Onderzoek heeft namelijk aangetoond dat in feite 70% van de succeservaringen in therapie te wijten zijn aan niet-specifieke factoren dwz dat het therapeutisch kader er eigenlijk niet zoveel toe doet, maar wel de relatie tussen therapeut en cliënt die zich ontwikkelt gedurende de therapie en de factoren die alle therapieën gemeenschappelijk hebben.

Tot zo ver dit psychotherapeutisch intermezzo :)

Priesteres zijn, wat is dat nu?

2008-03-05T23:37:00.004+01:00

Priesteres zijn betekent voor mij in de eerste plaats het bezitten en uitdragen van een bepaalde houding. Een houding van respect en verantwoordelijkheid.

In de eerste plaats respect voor de Goden en de energieën waar wij mee werken en respect voor hen van wie je zelf mocht leren. In de tweede plaats respect voor jezelf, trots zijn op wie je bent en op jouw spirituele pad, respect voor je eigen lichaam en je eigen geestelijke gezondheid. In de derde plaats respect voor de eigenheid van de spirituele beleving van anderen.

Verantwoordelijkheid uit zich in alles wat je doet en in de manier waarop je het doet. In het op een verantwoorde manier helpen van mensen (wat ook wil zeggen dat je je eigen grenzen moet kennen!), in het ethisch handelen, in het geven van opleidingen, … Als priesteres heb je immers ook een voorbeeldfunctie voor anderen die je op deze manier uitdraagt.

Priesteres zijn betekent voor mij qua inhoud het doorgeven van je kennis en het helpen van anderen om hun eigen spirituele pad te ontdekken. Het betekent voor mij ook mensen voor een stuk begeleiden doorheen de “mysteries” van het leven. Daarmee bedoel ik niet enkel de grote mysteries zoals geboortes, huwelijken en dood, maar ook de kleinere mysteries die zich elke dag kunnen manifesteren in bijzondere ervaringen, psychische moeilijkheden, de kleine vreugdes en het kleine verdriet. Begeleiden is niet hetzelfde als overnemen. Mensen moeten hun eigen proces en hun eigen pad gaan. Als priesteres sta je slechts aan de zijlijn en help je waar nodig is of waar je gevraagd wordt.

Ik geloof dat je als priesteres ook het recht hebt te weigeren om te helpen. Het is in de eerste plaats niet realistisch te denken dat je iedereen zou kunnen helpen. Bovendien zijn priesteressen ook maar mensen en hebben ze niet enkel qua kennis, maar ook binnen persoonlijke contacten hun grenzen.

Daarnaast heb je het priesteressenschap waarin je specifiek bent toegewijd aan een bepaalde God of Godin. Voor mij is dat Aphrodite. Priesteres zijn van Aphrodite betekent haar te eren en de taken die zij mij opdraagt zo goed mogelijk uit te voeren (al wil dat niet zeggen dat je als priesteres geen veto mag stellen… ik ben er stellig van overtuigd dat moderne priesteressen recht hebben op een vakbond!)

Als priesteres van Aphrodite heb ik beloofd om haar te eren, in de eerste plaats door haar te eren binnen mezelf. Zij is mijn gids, mijn innerlijke bron van wijsheid. Ik eer haar door op haar te vertrouwen en door andere mensen de weg te tonen naar hun innerlijke God of Godin en hun innerlijke bron van wijsheid. Als Godin van liefde, schoonheid, seksualiteit en vruchtbaarheid eer ik haar door respect te hebben voor mijn eigen lichaam en door de Godin binnen in mij ook te tonen aan de buitenwereld.

Ik eer haar door middel van offers en rituelen en door het vertellen van haar verhalen en mythen. Ik eer haar door het ervaren van haar mysteries, door dieper te zoeken naar de wijsheden die zij mij als Godin van de liefde wil meegeven. Ik eer haar door haar oude heiligdommen en heilige plaatsen te bezoeken en ik eer haar door andere priesteressen op te leiden in haar naam.

Het is een full-time job. Ik vertegenwoordig Aphrodite in het spirituele werk dat ik doe, maar evenzeer zijn er altijd weer nieuwe dingen die op mijn pad komen en die ik moet bestuderen of nieuwe taken die zij mij opdraagt.

En zo blijf je natuurlijk bezig met leren en verder studeren en je kennis doorgeven. Maar ik zou niet anders willen. I love my job! ;)

Blessings,
Anthea

De geboorte van Aphrodite

2008-02-28T18:19:00.005+01:00

Aphrodite wordt opgevangen door twee dienaressen terwijl ze uit de branding oprijst (basreliëf van de zogenaamde "Ludovisitroon", ca. 460 v.Chr.)

De Tempel

2008-02-28T16:20:00.019+01:00

En hier sta ik nu. Naast mijn werk in de Arcadia Coven en als opleidster van de opleidingsgroep van Arcadia, voelde ik ook de behoefte om iets specifieks te doen met mijn priesteressenschap voor Aphrodite. Zij verdient een eigen tempel!

Hoewel de Tempel gewijd is aan Aphrodite, heeft deze niet enkel tot doel om Aphrodite te eren. De Tempel is eerder een platform en een eerbetoon aan de opdracht die Zij mij gegeven heeft als haar priesteres. In die zin wordt de Tempel niet belichaamd door een specifieke fysieke plaats, maar eerder door het werk dat gedaan wordt door haar leden en priesteressen.

Het is een plaats waar de persoonlijke band tussen de heks/priester(es) met zijn/haar God of Godin centraal staat, ongeacht uit welk pantheon deze God of Godin komt. Deze relatie is iets heel persoonlijks en unieks. Vanuit dit oogpunt wil ik mensen dan ook bijstaan in het exploreren en het uitbouwen hiervan, zodat zij gaandeweg hun eigen invulling van het priester(essen)schap kunnen ontdekken.

De mythologie, het religieus kader en de historische achtergrond waarin de Goden werden of worden vereerd vormen een enorm uitgebreide en rijke bron van informatie. Het exploreren hiervan is dan ook een eerste stap in het beter begrijpen en het beter leren kennen van de Goden waarmee we werken. Daarnaast vormt trance-werk en het persoonlijk doorleven van de mysteries een verdere basis om de band te versterken met datgene wat voor ons heilig is.

De Tempel van Aphrodite is een plaats van persoonlijke en spirituele groei, waar zelfexploratie en schaduwwerk een belangrijk deel vormen van het werk dat er gedaan wordt. Ook wil ik healing, energetisch werk een divinatie een belangrijke plaats geven in de Tempel, aangezien dit domeinen zijn waarin wij als priester(es) ook iets kunnen bieden aan anderen.

Mijn pad : van zoekende, tot heks, tot priesteres van Aphrodite

2008-02-28T14:04:00.007+01:00

Al van in mijn jeugdjaren was ik op zoek naar mijn spiritualiteit. De periode waarin dit het hevigste tot uiting kwam, was net vóór en net na mijn plechtige communie. God, waarin ik aanvankelijk best wel moeite deed om in te geloven, bleek uiteindelijk niet voor mij te zijn weggelegd. Ik kreeg geen enkele positieve respons van Hem, hoe geëngageerd ik ook was in de catecheselessen en hoe vroom ik mijn plechtige communie ook deed. In die periode was ik niet enkel op zoek naar geloof, maar ook naar mezelf. In mijn kindertijd had ik al redelijk wat meegemaakt en met dit verleden was ik in die periode heel erg bezig. Uiteindelijk verweet ik God dat hij mij strafte om redenen die ik geeneens kende. Ik had dit gevoel toen echt, dat ik onrechtvaardig gestraft werd door die-meneer-daarboven-op-zijn-wolkje en op een dag heb ik Hem de rug toegekeerd en mijn Christoffel - die ik van meneer pastoor had gekregen voor de plechtige communie - heb ik weggegooid omdat dat ding volgens mij meer ongeluk bracht dan iets anders.

Het heeft een aantal jaren geduurd eer ik die vijandigheid ten opzichte van God kon laten varen. Op een gegeven moment, ik was 16 toen, vertelde een heel bekwame "ziener" - die mijn grootmoeder en mijn vader af en toe hielp - mij over de ziel en reïncarnatie. Hij zei dat de ziel over de verschillende incarnaties heen ervaringen opdeed, zowel goede als slechte, om te kunnen groeien en uiteindelijk niet meer geïncarneerd te hoeven worden. Ik vraag me nog steeds af of hij het wist van mijn kindertijd... maar in elk geval, heeft hij mij op die manier geholpen om me niet meer slecht te moeten voelen over mezelf. Want het was niet mijn schuld dat mij slechte dingen overkwamen. Het was geen straf van God, het was gewoon een leerproces waar mijn ziel in deze incarnatie door moest.

Thuis was er altijd al veel belangstelling geweest voor astrologie en voor het paranormale. Zodoende ben ik een hele tijd bezig geweest met sterrenbeelden en luisterde ik gretig naar alles wat met waarzeggen of paranormale verschijnselen te maken had. Als een echt Taurus-meisje was ik ook heel gelukkig in de natuur en leefde ik mij helemaal uit op onze reizen naar Oostenrijk of tijdens de uitstapjes naar het strand van Scheveningen (met bijhorende trip van pa en mezelf naar een alternatief winkeltje op de promenade). Stenen en mineralen en hun magische/genezende werking trokken toen ook al heel erg mijn aandacht.

Het duurde echter tot ik 20 jaar was, eer ik echt in aanraking kwam met de "Moderne Hekserij". Dat was door een boek dat ik toevallig in de bib had gevonden over een heks uit New York uit de jaren '70. "Heather, een heksenleven" van Hanz Holzer. Een redelijk sensatie-verhaal met alle dolle mythen over rituele seks en zwarte magie, maar toch ook met een kern van waarheid, de Godin. Via dat boek en de referentielijst ben ik dan termen tegengekomen zoals "wicca" en verder gaan zoeken. Het eerste informatieve boek dat ik las over hekserij, was een boek van Noud van den Eerenbeemt. Ook dit boek was niet veel waard, maar het beeld dat in de introductie geschetst werd, van heksen die dansen in het maanlicht omgeven door bossen vol met elfen en natuurgeesten, en daarna een hele lijst Godinnennamen, dat sprak mij wel aan. Ik herinner mij nog hoe ik op mijn studentenkot zat, de volle maan die door het raam scheen, kaarsjes rondom de kamer en de mysterieuze aantrekkingskracht van dat beeld. Het gevoel dat je weet dat je een priesteres bent van de Godin, maar geen flauw benul hebben wat dat dan juist inhoudt. Toen heb ik ook mij eerste magische ritueel gedaan: ik heb toen een talisman gemaakt voor mijn vriend om hem met zijn examens te helpen. Ik had geen benul van wat ik deed, maar heel intuïtief bekrachtigde ik mijn magisch werk door een spreuk en kaarsenmagie. En het heeft nog geholpen ook ;)

"Het boek der Schaduwen" van Phyllis Curott is het volgende boek dat ik ben gaan kopen. Ik had het al eerder in de esoterische boekenwinkel in Leuven zien liggen, maar ik had het tot dan toe nog niet durven vastpakken. Het was de Engelse versie met een prachtige coverfoto van priesteressen in het wit gekleed dansend in een cirkel. Na dit boek wist ik zeker dat dit was wat ik zocht.

Internet, diverse fora en een boekenwinkel vol esotherische boeken, waren vanaf toen de ideale bron voor verdere opzoekingen over hekserij. Via Witchvox ben ik kort daarna in contact gekomen met een ander meisje die ook studeerde in Leuven en bij mij thuis in de buurt woonde. Van synchroniciteiten gesproken: wij kenden elkaar eigenlijk al! Zij bleek de beste vriendin te zijn van de zus van mijn toenmalige beste vriendin. We zijn zelfs naar dezelfde school geweest. Zij zat een jaar hoger dan ik. Samen zijn we dan verder gaan experimenteren op vlak van rituelen en het samen vieren van de jaarfeesten. Zo hebben we een hele groei doorgemaakt. In 2002 heb ik in Leuven dan een klein studentencirkeltje opgericht met andere studenten die in hekserij geïnteresseerd waren, met de bedoeling samen dingen te doen en van elkaar te leren. Die cirkel bestaat nog steeds, al heb ik intussen de leiding doorgegeven aan mijn vriendin, aangezien het door mijn verhuis in 2005 (na mijn studies in Leuven) voor mij moeilijk werd om de bijeenkomsten zelf nog te leiden.

Omdat ik zelf toch wou checken of mijn zelfstudie voldoende was en of ik echt wel goed bezig was op het pad der hekserij, ben ik eind 2003 bij Greencraft beland. Hoewel hun bomenwandelingen heel leuk waren, voelde de roedi-cursus niet aan als mijn ding en ben ik daar dan ook enkele maanden later mee gestopt.

In 2004 ben ik dan in contact gekomen met Arcadia. Ik was uitgenodigd op een gesloten Beltane-viering en daar voelde ik dat ik mijn plaats gevonden had. Arcadia organiseerde opleidingen in de Moderne Hekserij, maar het zou nog tot september duren eer ik kon deelnemen aan de nieuwe opleidingsgroep. Maar intussen zat ik niet stil. Ik leerde de mensen van Arcadia beter kennen op Litha en op PaGE 2004. Op dit laatste evenement heb ik Janet Farrar en Gavin Bone ontmoet. Zij gaven een workshop over Trance Prophecy. Trance Prophecy, of het zogenaamde "neerhalen van de maan" is een techniek die wordt gebruikt om in een toestand van trance contact te maken met een Godin en deze te laten neerdalen in het lichaam van haar priesteres zodat de Godin letterlijk via haar priesteres kan spreken tot mensen. Een soort mediumschap dus. Tijdens die workshop vroeg Gavin om een vrijwilliger die dit nog nooit had gedaan en ik kreeg ongelooflijk hard het gevoel dat ik me moest opgeven om dit te proberen. Via een geleide meditatie ben ik dan in trance gegaan en daar heb ik Aphrodite ontmoet.

Tot op dat punt had ik me nooit verbonden gevoeld met één specifieke Godin. Mijn geloof bestond tot op dit moment uit het concept van één oerenergie, die op te delen was in mannelijke en vrouwelijke aspecten/energie. De Godin was voor mij een vage moederfiguur, zonder naam. Moeder Aarde, weerspiegeld in de natuur. Maar na de Trance Prophecy paste dit plaatje niet meer helemaal. Aphrodite had zich aan mij getoond, ik had haar gevoeld in mijn lichaam en dat was zo een transformerende ervaring, dat opeens alle andere puzzelstukken die in haar richting hadden gewezen, maar waar ik het verband of de betekenis nog niet van had gezien, op hun plaats vielen.

Ze had me namelijk gezegd tijdens onze ontmoeting in trance, dat ik nog jong was en nog veel te leren had, maar dat zij op mij had gewacht...

Aphrodite, een griekse liefdesgodin. Wat moest zij met mij? Ik was helemaal niet zo'n seksbeest ;) Maar het verklaarde opeens wel waarom ik steevast in Griekenland uitkwam als ik op vakantie ging terwijl ik altijd zei dat we dit jaar "echt wel eens ergens anders op vakantie zouden gaan". Ik voel me enorm op mijn gemak in Griekenland. Een tweede thuis-gevoel. Het feit dat ik met Arcadia in contact was gekomen was nog zo een link naar Griekenland, aangezien Arcadia een plaats is in de Griekse Peloponessos. Datzelfde jaar had ik ook een keuzevak gevolgd aan de unief dat ging over liefde en vriendschap in de Griekse oudheid. Daarin fascineerde mij het stuk over de tempelprostitutie enorm. Weer een link met Aphrodite en haar cultus in Korinthe, in Paphos en op Sicilië. Dan mijn dromen over mezelf in een andere incarnatie, als 10-jarig meisje door mijn ouders naar een tempel gebracht en daar opgewacht door priesteressen in het wit gekleed die mij gingen opleiden. En de naam Satine (die toen mijn tweede heksennaam was, maar waarvan de betekenis mij tot op dat moment niet duidelijk was) uit de film Moulin Rouge, waarin Satine een courtisane is. Prostitués vallen nu eenmaal onder de bescherming van Aphrodite. Dus na die Trance Prophecy werd het me duidelijk dat Aphrodite al een tijdje aan het wachten was op mij.

Na PaGE2004 kon ik dan starten met de opleiding eclectische hekserij bij Arcadia, waar ik al snel heel erg geëngageerd raakte, jaarfeesten en workshops mee ging organiseren en deel ging uitmaken van het bestuur van de vereniging. Tijdens mijn basisopleiding bij Arcadia, ben ik ook twee jaar intensief op zoek gegaan naar wie Aphrodite is en waar zij vandaan komt. Ik heb veel gemediteerd en met haar gepraat in trance. Ze heeft me doen beseffen dat ze veel meer is dan tot wat de grieken in de klassieke oudheid haar hebben gereduceerd (liefde en seks).

Het "hoogtepunt" van mijn zoektocht naar Aphrodite bracht me in september 2006 op de top van de Acrokorinthos in Griekenland, waar eens haar tempel had gestaan en daar, op die top, wist ik het heel zeker dat ik mijn leven als priesteres zou wijden aan Aphrodite. In mei 2007 ben ik dan officieel door mijn HPs ingewijd als priesteres van Aphrodite.

Aphrodite... mijn Godin, maar bovenal mijn vriendin, mijn moeder, mijn zuster, mijn raadgeefster en mijn mentor ;)